wtorek, 22 października 2013

Rozdział 37

Oczami Austina

Powoli dochodziliśmy do domu. Nie śpieszyło się nam. No bo, co mamy robić, gdy mamy aż 4 miesiące wakacji? Nigdy nie spodziewałem się czegoś takiego, ale zastanawia mnie jedno:
Kto podpalił naszą szkołę?
Zadręczałem się myślami, Ally chyba to zauważyła.
-Austin, nad czym tak rozmyślasz?-spytała
-Nad szkołą wolnym czasem i tym co będziemy robić.
-Wiesz, zanim się przeprowadziłam do Miami mieszkałam w Los Angeles. Nie sprzedaliśmy poprzedniego domu, więc jeśli chciałbyś to wraz z Dezem i Trish moglibyśmy tam na trochę wyjechać i odpocząć. Przy okazji poznałbyś moich poprzednich znajomych.
-Serio?-ucieszyłem się-Zawsze chciałem zobaczyć miasto aniołów i Hollywood.
-Cieszę się. Spytajmy się najpierw Deza i Trish, więc się aż tak nie ekscytuj.-przystopowała mnie
Szczęśliwy ruszyłem z Ally dalej. Pojechać do Los Angeles? To naprawdę niesamowite!
Musiałem w końcu jednak zejść na ziemię, bo już doszliśmy.
Weszliśmy na górę i poszliśmy do naszego pokoju.
 Ściągnąłem moją bluzkę, Ally zaczęła zdejmować ze mnie opatrunek. Dość szybko skończyła.
Za mną znajdowało się lustro. Przejrzałem swoje plecy i w pewnej chwili ujrzałem coś co przykuło moją uwagę. To była chyba blizna, ale nie jestem pewien...
-Coś się stało?-spytała w pewnej chwili Ally
-Tak. Co ja mam na plecach? To chyba blizna-powiedziałem
-To prawda. Po twoim wypadku w tym płonącym budynku musiałeś przejść małą operację, bo jeden z odłamków znajdował się w twoim ciele. I po tym masz tą dość dużą bliznę.
-Super-powiedziałem sarkastycznie-Ale nie chcesz ode mnie odejść lub coś podobnego?-spytałem smutny-Blizny szpecą, a ja mam aż trzy.
-No coś ty, głuptasie.Oczywiście, że nie. Jak coś takiego mogło przyjść ci do głowy? Blizny może i niektórych szpecą, ale u ciebie sprawiają, że jesteś jeszcze bardziej przystojny.
Przytuliłem ją i pocałowałem w usta. W pewnej chwili przypomniało mi się, że miałem ją zabrać na randkę.
-Ally, pozwolisz, że zaproszę cię na randkę?
-Jasne, że tak. Nie musisz się nawet pytać. Gdziekolwiek z tobą pójdę, wiem, że przy tobie jestem bezpieczna.


Witajcie. Parę osób ostatnio pisało mi, ze rozdziały mogłyby być trochę dłuższe. Wiem o tym i obiecuję, że postaram się, by rozdziały w dni wolne były trochę dłuższe. Niestety, ale na tygodniu mam mało czasu.
Pozdrawiam.
Ps. W moim opisie dodaję mój e-mail. Jeśli ktoś miałby do mnie pytania lub prośby to zapraszam do pisania.

niedziela, 20 października 2013

Rozdział 36

Wzięłam ubrania i poszłam do łazienki. Weszłam pod prysznic.
Gdy zimny, orzeźwiający strumień wody spływał po moim ciele mogłam się uspokoić i spokojnie pomyśleć.
-Co Austin zawinił temu brunetowi?-pomyślałam-Przecież nikomu nie szkodzi, za to chętnie innym pomaga.
Rozmyślałam tak dalej i w pewnej chwili usłyszałam pukanie do drzwi.
-Ally, wszystko w porządku?-spytał znajomy głos
-Tak, a czemu pytasz?-odpowiedziałam
-Siedzisz tam naprawdę długo, już zaczynałem się powoli martwić.
-Nic mi nie jest, Austin. Ale tak w ogóle, ile już tu jestem?
-Jakieś półtora godziny.
-O kurczę, zaraz wyjdę.
Szybko się wytarłam i ubrana wyszłam.
-Zamyśliłaś się w łazience?-spytał mój chłopak
-Tak, to co robimy?
-Może chodźmy na spacer?
Wyszliśmy z domu [ nie zapomnieliśmy go teraz zamknąć].
Kierowaliśmy się do parku, gdy usłyszeliśmy jakieś krzyki.
Pobiegliśmy tam najszybciej jak umieliśmy. Okazało się, że starsza pani wołała o pomoc, bo jej kot utknął na drzewie. Nie miałam ochoty wdrapywać się na drzewo, ale blondyn, zanim się obejrzałam był już na drzewie i trzymał kota. Zszedł z drzewa i oddał zwierzę właścicielce.
Pożegnaliśmy się z nią i ruszyliśmy dalej. Jednak po chwili coś mi się przypomniało.
-Austin, chodź na chwilę ze mną do szpitala-powiedziałam
-Co się stało, źle się poczułaś?-spytał troskliwie
-Nie, chodzi o to, że chciałam się zapytać lekarza, czy potrzebny ci ten opatrunek, bo widzę, że bardzo ci przeszkadza.
-No dobrze, chodź.
Szybko doszliśmy. Gdy weszliśmy, lekarze zrobili na nas wielkie oczy.
-Nie dziwię się im-pomyślałam
Pamiętałam poprzednią wizytę blondyna tutaj, lekarze zachwyceni nie byli. teraz też nie.
Podeszliśmy do lekarza, który bardzo dobrze nas zna. Na nasz widok, zlał się potem, ale w porę się opanował.
-W czymś pomóc?-spytał
-Tak, chcielibyśmy wiedzieć, czy Austin może już zdjąć bandaż.
-Zapraszam do gabinetu.
Weszliśmy za nim. On obejrzał chłopaka i był bardzo zdziwiony, że chłopak tak szybko wyzdrowiał.
Według niego, blondyn mógł już zdjąć opatrunek. Szybko wyszliśmy ze szpitala i kierowaliśmy się ku domu.

Witajcie. 
Dziś o 18.00 jest kolejna akcja #R5ComeToPoland na Twitterze o 18.00
Na pewno damy radę! Pozdrawiam. 

sobota, 19 października 2013

Rozdział 35

Oczami Austina

Było po 2, gdy obudziły mnie hałasy z dołu.
-Dziwne-pomyślałem
Chciałem pójść i to sprawdzić, ale nie chciałem obudzić Ally, która była do mnie przytulona.
-Ally-cicho szepnąłem i odsunąłem kosmyk włosów z jej twarzy.
Po chwili patrzyły na mnie jej oczy.
-Co się dzieje, Austin?-spytała zaspanym głosem
-Słyszę coś na dole, pójdę to sprawdzić.
-Może lepiej jeśli ja pójdę.
Nie słuchałem jej i powoli szedłem po schodach, po chwili obok mnie stała moja Ally.
Ujrzeliśmy, że ktoś krząta się po kuchni wyraźnie czegoś szukając.
Drzwi od pola były otwarte, jako, że byłem w samych bokserkach sprawiło, że po chwili lekko drżałem z zimna. Ally to zauważyła bo od tyłu lekko mnie przytuliła.
Po chwili powoli kierowałem się ku włamywaczowi, Ally została za drzwiami i wszystkiemu bacznie się przyglądała. Szedłem dość cicho, jednak tamten niższy ode mnie brunet odwrócił się i mnie zobaczył. Po chwili ruszył na mnie z nożem w ręku.
-Nie tym razem-pomyślałem
Szybkim ruchem wytrąciłem mu narzędzie, zaczęliśmy się bić. Byłem od niego silniejszy, więc bylem na wygranej pozycji.
Przerażona Ally przyglądała się temu. Chciała mi pomóc, jednak krzyknąłem by została tam gdzie stoi.
Po chwili brunet leżał na ziemi. Chciałem go przytrzymać, jednak gdy się ku niemu pochylam on wyciągnął gaz i prysnął mi nim w twarz. Poczułem ból, oprawca wykorzystał okazję i uciekł.
Nic nie widziałem i już po chwili wpadłem na ścianę.

Oczami Ally
Tamten chłopak prysnął mojemu Austinowi chyba gazem pieprzowym, bo blondyn nic nie widział, dlatego po chwili wpadł na ścianę. Pomogłam mu wstać. W kuchni przemyłam mu twarz tłustym mlekiem. Przyłożyłam mu do twarzy także lód w worku. Po chwili chłopak już widział.
-Dzięki Ally. Skąd wiedziałaś jak mi pomóc?-spytał
-Kiedyś mama mówiła co robić w takich przypadkach. Jakimś cudem to zapamiętałam-uśmiechnęłam się, ale już po chwili spoważniałam-Czego ten brunet od ciebie chce?
-Nie wiem. Najwyraźniej czegoś tu szukał, ale policja nie potrafi go odnaleźć-zacisnął pięści ze złości.
Podeszłam i przytuliłam go.
-Grunt, że tobie nic nie jest.
Poszliśmy na górę w celu przebrania się. Z wrażeń raczej już byśmy nie zasnęli, ale teraz nie zapomnieliśmy zamknąć drzwi.


Witajcie. Rozdział już 35. Dość szybko to minęło.
Dzisiejsza przygoda naszych bohaterów była spowodowana tym, ze nie zamknęli drzwi. Wczoraj mój wychowawca opowiedział nam ciekawą historię wziętą z jego życia. Pewnego dnia on i jego rodzina wybrali się na wesele, w domu został syn, który miał pilnować domu i zamknąć drzwi. Zamknął je, ale klucz został, zgadnijcie gdzie? 
W drzwiach! Gdy wrócili mieli do niego pretensje.
-No co chcecie? Przecież zamknąłem drzwi-powiedział
-A gdzie klucz?
-O kurde...




czwartek, 17 października 2013

Rozdział 34

Dość szybko wyszliśmy z domu, nie chciałam doznać większego wstydu od strony taty. Cały czas mówił o tym, że Austin jest idealnym kandydatem na zięcia, co mnie z lekka denerwowało. Muszę z nim się później rozmówić.
Tymczasem w trójkę szliśmy, a raczej w dwójkę. Ja z babcią we dwie szłyśmy i gadałyśmy jak najęte, za to blondyn szedł za nami w dość wolnym tempie. 
-I gdzie się poznaliście?-spytała w pewnej chwili moja babcia
-Kto?
-Ty i Austin
-W dość niezwykły sposób, babciu. Pewnego dnia weszłam do ciemnej uliczki, bo tylko przez nią można było przejść do biblioteki. W pewnej chwili ktoś mnie zaatakował, ale wtedy zjawił się Austin i mnie uratował, sam przy tym trafił do szpitala.
-Taka miłość nie zjawia się już dość często, ale ciebie spotkało naprawdę wielkie szczęście... 
-O czym tak dyskutujecie?-w pewnej chwili spytał blondyn
-Opowiadałam babci o sytuacji gdzie się poznaliśmy, a ona mówiła jakie wielkie szczęście mnie spotkało-powiedziałam i lekko go przytuliłam, a on odwzajemnił. Mama mojej mamy w tej chwili puściła do mnie oczko.
-Co już się nie smucisz, że idziesz do sklepu?-spytałam go i puściłam
-I tak nie ucieknę, spróbuję w tym znaleźć trochę radości.
W końcu doszliśmy. Skierowaliśmy się do sklepu z odzieżą. Dziś była wyprzedaż, jednak było niewiele osób.
Blondyn także chciał coś sobie kupić, więc wszyscy ruszyliśmy do ubrań. 
Austin już po paru minutach był gotowy do wyjścia, jednak my dopiero zaczynałyśmy.
Dość szybko się jednak uporałyśmy i już po chwili wszyscy wracaliśmy do domu. 
Odprowadziliśmy moją babcię i sami ruszyliśmy do naszego lokum.
-To był zwariowany dzień, prawda?-spytałam gdy już byliśmy w środku.
-Ten dzień się jeszcze nie skończył.-powiedział i pocałował mnie lekko w czoło.
-Może i nie, ale pamiętaj miałeś być grzeczny, aż skończę 18 lat.-pogroziłam mu palcem
-Tak? Ale z tego co pamiętam to ty wtedy zaczęłaś.
-No dobra, nie drocz się już ze mną, robi się już późno.
Zjedliśmy coś na szybko. W podobnym tempie przebraliśmy się.
Przytuleni do siebie dość szybko zasnęliśmy. 
Jednak zapomnieliśmy zamknąć dom...






wtorek, 15 października 2013

Rozdział 33

-Co było w tym liście?-spytałam
-Zgadnij.
-No nie wiem. Zaproszenie od samego prezydenta dla dwóch osób?
-Eee nie... Coś dużo lepszego. Piszą, że w związku z moimi bohaterskimi czynami urząd będzie mi dawać dość dużą sumę pieniędzy co miesiąc. Będę musiał tylko po nie przychodzić.
-Wow. Czyli nie będziesz już musiał pracować. Będziesz mógł się byczyć całe dnie, a pieniądze będą prawie same przychodzić.
-Ta, trochę to dziwne, ale mi pasuje. W kopercie jest też trochę pieniędzy. Co ty na to żebym cię dziś wziął na naszą pierwszą randkę do eleganckiej restauracji?
-Z miłą chęcią Austin, dziękuję. A tak w ogóle to ile będziesz pieniędzy dostawać z urzędu?
-Wystarczy na wygodne życie.
Wyszliśmy z domu, bo na siedzenie w domu było zbyt gorąco. Skierowaliśmy się do Sonic Booma, bo dawno nie widziałam się z moją rodziną.
Weszliśmy i mój tata akurat kłócił się z jakimś klientem, ale gdy tylko nas zobaczył od razu do nas podszedł.
Mama z babcią także do nas przyszły.
-Ally, jak my cię dawno nie widzieliśmy-powiedziała mama
-No, Austin. Widzę, że nie opuszczasz Ally nawet na krok. Jesteś jej pierwszym chłopakiem i nasza córunia
wpadła po uszy.
-Tato, proszę!
-Ally, a co ty na to żebyś trochę czasu spędziła ze swoją babcię, odpoczniesz trochę od Austina.-powiedziałam mama
-Dobrze. Babciu gdzie pójdziemy?-zwróciłam się do babci
-Może poszłybyśmy na małe zakupy? Tylko przydałby się nam ktoś kto niósłby nasze bagaże.
-Austin.-popatrzyłam na mojego blondynka
-Proszę, tylko nie to.
-Nie martw się, wszystkiego nie będziesz sam nieść. Złamane żebra dają ci trochę swobody.
-Zaraz co?-spytali zdziwieni rodzice
Opowiedzieliśmy im historię z płonącym domem, z wypadkiem blondyna i całą resztą. Cały czas z niedowierzaniem patrzyli na blondyna.
-Mówiłem że to idealny kandydat na naszego zięcia.
We trójkę szybko wyszliśmy ze sklepu.

Witajcie. Kolejny rozdział i kolejne dni mijają. 
Zauważyłam, że nie mam w ogóle ostatnio komentarzy co mnie smuci.
Pamiętajcie komentarz-wena i lepsze rozdzialy. Nie opuszczajcie mnie.
Pozdrawiam.



Uwaga #R5family!

W środę (16.10) o godzinie 18.00 na twitterze odbędzie się akacja #R5ComeToPoland. Musimy się sprężać, bo 23 października mają być wybrane państwa do trasy koncertowej w przyszłym roku, a my MUSIMY być wśród nich! Proszę, zachęcacie innych do tego spamu, podawajcie dalej, piszcie o tej akcji na tt albo blogach, SPAMUJCIE. Akcja musi się udać, to jest nasza szansa! Do dzieła! Liczę na was #R5family!
Pozdrawiam Klaudia

niedziela, 13 października 2013

Rozdział 32

Wraz z Austinem staliśmy w lesie, obok jakiegoś starego domku. Zbliżali się do nas jacyś trzej mężczyźni, jeden z nich trzymał nóż. Blondyn ukrył mnie za sobą, w tej samej chwili dwaj mężczyźni siłą zabrali go ode mnie. Chciałam pobiec do chłopaka, ale nie mogłam, bo jeden z oprawców mnie trzymał i nie pozwalał się wyrwać. Ujrzałam też, że tamci straszliwie kopią i biją blondyna, na końcu wbili mu nóż, gdy upadł nadal go kopali po głowie i całym ciele. Udało mi się wyrwać i pobiec do niego. Nie żył...

Obudziłam się z krzykiem i łzami. Popatrzyłam na Austina i z ulgą stwierdziłam, że to był tylko sen.
Obudziłam jednak brązowookiego, który popatrzył na mnie i wytarł łzę z mego policzka. 
Przytulił mnie do swojej obandażowanej klatki i powiedział.
-Cii... To był tylko zły sen, jestem przy tobie.
-Obiecaj, że zawsze będziesz.
-Obiecuję.-powiedział
Poszliśmy z powrotem spać, jednak nie mogłam usnąć. Przewracałam się z boku na bok. 
-Śpisz?-spytał chłopak
-Nie mogę.
-Poczekaj, zaraz wrócę.
Powoli wstał i wyszedł. Po chwili przyszedł z gitarą.
-Zaśpiewam coś, dobrze? Może dzięki temu szybciej zaśniesz.-powiedział
Grał na gitarze i zaśpiewał ''Heart beat'' w wersji akustycznej. 
Gdy skończył usiadł obok mnie.
-Lepiej?-spytał
-Lepiej-odpowiedziałam i wtuliłam się w niego
Szybko zasnęliśmy.
Wstaliśmy około 9.00. Blondyn popatrzył na mnie.
-Jak się spało?
-Bardzo dobrze.
Poszliśmy się szybko ubrać.
Zeszliśmy na dół, akurat usłyszałam dzwonek. Poszłam otworzyć, za nimi stał listonosz, który wręczył mi list dla Austina. Podałam go mu by przeczytał. Gdy skończył na jego twarzy zagościł uśmiech.