sobota, 12 października 2013

Rozdział 31

-I co powiesz Austiś, co?-spytałam z chytrym uśmieszkiem
-Trochę mi mokro, ale przyjemnie. Przyłączysz się?
-Nie dziękuj...-szybko złapał mnie za nogę i już po chwili pływałam obok niego
-No chodź się przebrać Ally, Robi się coraz chłodniej, nie chcę żebyś się znów rozchorowała.
Szybko wyszliśmy z basenu i w tym samym tempie poszliśmy na górę do naszego pokoju się przebrać.
Dość szybko się przebrałam, ale zauważyłam, że bandaż i opatrunek blondyna nie nadają się już do użycia.
-Czekaj Austin, pójdę po bandaże. Zaraz wrócę.
Byłam mu to winna, ale zasłużył sobie na wylądowanie w basenie.
Szybko znalazłam potrzebne rzeczy i wróciłam do chłopaka.
Założyłam mu nowy opatrunek i chłopak mógł się przebrać. Było jeszcze dość wcześnie, toteż wyszliśmy z domu uprzednio go zamykając.
Chciałam pójść do Trish ją odwiedzić, ale Austin mi przypomniał, że dziewczyna jest chora. Nie chciałam jej przeszkadzać.
Weszliśmy do centrum handlowego. Chłopak miał nietęgą minę.
-Ally tylko nie mów, że idziemy na zakupy-powiedział
-Idziemy, idziemy.
-Tylko nie to!
-Wchodzisz do palących się budynków, a boisz się zakupów.
-Nie zakupów, tylko noszenia wielu toreb z zakupami.
-No dobra już, chodź.
Weszliśmy do sklepu, lecz chłopak miał taką minę jakby szedł na ścięcie.
Porobiłam małe zakupy, ale i tak wyszło z tego pięć toreb.
Chłopak wziął je wszystkie, ale ja odebrałam mu dwie, bo jednak blondyn musiał się oszczędzać. Złamane  żebra w końcu go bolą.
Szybko doszliśmy. Zjedliśmy po dwie kanapki. Poszłam wziąć szybki prysznic.
Czekałam na blondyna, który także poszedł się umyć. Gdy wyszedł poszliśmy do pokoju. Dość długo nie mogliśmy zasnąć. W końcu jednak nam się udało.

czwartek, 10 października 2013

Rozdział 30

W końcu puściłam blondyna z mych objęć. Ten uśmiechnął się, ja także. Popatrzyliśmy na siebie.
-All co dziś robimy?-spytał
-Chciałam dziś oglądać pewien film. Chciałbyś ze mną go oglądnąć?
-O czym jest?
-Film o miłości dwojga ludzi.-powiedziałam
-To raczej mnie nie zainteresuje.
-No nie bądź taki. To chociaż ze mną posiedź.
-Jestem dosyć zmęczony. Ale, no dobrze-powiedział widząc moją zawiedzioną minę.
Usiedliśmy na kanapie i włączyłam telewizor. Film akurat się zaczynał. Nie minęło 20 minut, a blondyn już spał.
-No cóż-pomyślałam-Mówił, że jest zmęczony. Przynajmniej jest przy mnie.
Film zbliżał się do końca, ale ja miałam cała twarz mokrą. Z łez. Szlochałam dość cicho. Film był naprawdę wzruszający.
W pewnej chwili chłopak powoli wstał, popatrzył na mnie i mnie przytulił.
-Wybacz, że płaczę, ale to z tego filmu. Wiedziałam, że tak będzie. Skąd wiedziałeś jak zareagować w takiej sytuacji, Austin?
-Moja mama, gdy żyła, także często płakała na takich filmach. Mój tata na początku ją uspokajał, ale potem to ja przejąłem tę rolę.-powiedział smutno
-Musieli być wspaniałymi ludźmi, skoro wychowali takiego mężczyznę jak ty.-powiedziałam i lekko uśmiechnęłam się- Ratujesz ludzkie życie, jesteś troskliwy, życzliwy, przystojny, wysportowany, umięśniony, świetnie tańczysz, świetnie śpiewasz, gotujesz tak, że na samo wspomnienie twoich dań cieknie mi ślinka, potrafisz rozśmieszać-wymieniała bym tak dalej, ale chłopak zamknął mi usta pocałunkiem.
-I tak się podsumowałeś Austinie Moniko Moon.-uśmiechnęłam się
-A ty Allyson Dawson jesteś naprawdę piękna, mądra, utalentowana, pięknie śpiewasz, troszczysz się o innych-wymieniałby chyba tak dalej, ale ja także zamknęłam mu usta pocałunkiem.
-No, i tak się podsumowałaś Ally-powiedział
-Ty po prostu uwielbiasz się ze mną droczyć.-powiedziałam
-Tak.
-To ja ci coś pokażę.
Zaczęłam go gonić. Jakimś cudem niczego nie zniszczyliśmy.
 W końcu byliśmy w ogródku. Blondyn stanął przy skraju basenu, a ja zbliżałam się do niego dość szybko i zanim się obejrzał był już w basenie.

wtorek, 8 października 2013

Rozdział 29

-Cześć Dez. Co tu robisz?-spytałam- A tak w ogóle to gdzie jest Trish?
-Trish jest chora, ale nie po to tu przyszedłem. Chcę wam coś powiedzieć.
-Co takiego, stary? Nie trzymaj nas w niepewności-powiedział blondyn- Masz taką dziwną minę. Coś się stało?
-Żebyś wiedział. Mamy wakacje dłuższe o jakieś 2 miesiące. Ktoś podpalił szkołę, trzeba ją teraz odbudować i doprowadzić do dobrego stanu.
-Co?! To super!-krzyknęłam
-Ally, tylko mi tu nie zemdlij-uśmiechnął się chytrze blondyn.
- Ponieważ?
-Musiałbym cię reanimować.
-To źle?
-Może tak, może...-nie dokończył bo rzuciłam w niego poduszką
-To ja was zostawię samych-powiedział Dezmond i wyszedł.
W tym samym czasie ja ścigałam blondyna, który ze względu zdrowotnych nie mógł zbyt szybo uciekać i już po chwili go dogoniłam. Rzuciłam w niego poduszką, on się wywrócił.
Ujrzałam to trochę zbyt późno, bo gdy on się wywrócił, ja leżałam tuż obok.
Uśmiechając się do siebie leżeliśmy tak przez dłuższy czas, nikt z nas nie za bardzo wiedzieliśmy co mamy robić.

Oczami Austina
Leżałem tak obok Ally, nie wiedząc co mam dalej robić. W pewnej chwili zobaczyłem, że brunetka zbliża się powoli do mnie. Nie protestowałem.
Pocałowała mnie lekko, z każdą chwilą coraz mocniej i zdecydowaniej, Odwzajemniłem.
Jednak kiedy zaczęła ściągać ze mnie bluzkę, zaprotestowałem.
-Ally, na pewno chcesz zrobić coś co potem będziesz żałować?-spytałem
-Masz rację, przepraszam.
-Poczekajmy do twojej osiemnastki, a potem zobaczymy, dobrze?
-Dobrze-podeszła i powoli mnie przytuliła.

Oczami Ally
Sama nie wiem co we mnie wstąpiło, jakoś tak...
Zresztą nieważne, grunt, że Austin wykazał się zdrowym rozsądkiem i za to go kocham.

Witajcie. Dziś taka mała odskocznia od fabuły.
Chyba każdy chciałby mieć dłuższe wakacje, prawda?
A tak w ogóle zmieniłam wygląd strony, napiszcie czy wam się podoba.
Pozdrawiam Klaudia.




niedziela, 6 października 2013

Rozdział 28

Uśmiechnięta od ucha do ucha podeszłam do blondyna. On, gdy tylko mnie zobaczył także się uśmiechnął.
Zmęczony lekarz podszedł do mnie.
-Cieszę się, że panią widzę. Austin w ogóle nas nie słucha, nawet ochroniarze nie dali rady. Pomogłaby nam pani?
-Z chęcią.-odparłam
W tej chwili Austin powoli do mnie podszedł i przytulił.
-Brakowało mi ciebie-powiedział
-Mi ciebie też. To dla tego nie leżysz, tylko chodzisz i denerwujesz lekarzy?
-Zgadłaś. Jak widzisz raczej już tu nie zostanę.
Podeszliśmy razem do lekarza, a ten pozwolił nam już wyjść. Mówił to najwyraźniej z wielką ulgą. Zastrzegł tylko, że trzeba będzie zmieniać bandaże chłopakowi co parę dni.
Blondyn wziął swoje bagaże i ruszyliśmy do domu.
W końcu doszliśmy. Weszliśmy do budynku, chłopak poszedł zanieść swe rzeczy na górę.
Ja w tym czasie poszłam do kuchni przygotować małą niespodziankę.
Po chwili skończyłam. Zapach naleśników roznosił się po całym domu. Dlatego po chwili chłopak już był obok mnie.
-Co tak ładnie pachnie? Niech zgadnę. Naleśniki, tak?
-Zgadłeś mój Romeo. Jemy?
-Oczywiście, moja księżniczko.
Zasiedliśmy do posiłku. Po chwili skończyliśmy także zmywać.
W pewnej chwili usłyszeliśmy dzwonek do drzwi.
Stał w nich Dez, który jakoś tak dziwnie się uśmiechał. To co powiedział prawie zwaliło nas z nóg.

sobota, 5 października 2013

Rozdział 27

Obudziłam się, gdy było jeszcze ciemno. Nie mogłam spać. Okazało się, że od Austina mam jedną nieprzeczytaną wiadomość.
-Nie mogę spać, a ty? Bez ciebie naprawdę mi źle, Austin.
Była dopiero 3.00. Leniwie wstałam, bo o dalszy spaniu nie było mowy. Poszłam się przebrać i ruszyłam do łazienki.
Po skończonych czynnościach zeszłam na dół. Zjadłam coś na szybko. Nie miałam ochoty dziś nic robić bez blondyna. To dziwne, ale bez niego czuję pustkę. Wyszłam z domu, uprzednio go zamykając i poszłam do szpitala. Zadzwoniłam do Trish, ale nie odbierała. Dez podobnie. Pewnie jeszcze śpią. Ruszyłam w dalszą drogę

Oczami Austina
W szpitalu naprawdę mi się nudzi. Złamane żebra bolą, ale jeszcze bardzie samotność. Bez Ally.
Chciałbym już wyjść, choćbym  leżał 2 miesiące w łóżku.
Chciałbym być blisko Ally.
Wyjdę dziś, choćby nie wiem co!
Szybko się spakowałem i przebrałem. W międzyczasie przyszła pielęgniarka, która kazała mi się położyć.
Nie słuchając jej wyszedłem z pokoju. Szybko do pielęgniarki dołączyli inni lekarze, i tak jak ona kazali mi się położyć. Doszli nawet ochroniarze, ale kiedy tylko mnie zobaczyli, od razu się wycofali. Chodziłem w koło i czekałem na Ally. Czułem, że przyjdzie.

Oczami Ally
Dochodziłam już do szpitala. Weszłam i kierowałam się do blondyna.
Gdy byłam już w poczekalni zobaczyłam niezwykły widok. Brązowooki chodził po całej poczekalni z walizkami i po cichu syczał z bólu, a za nim lekarze i pielęgniarki.

Wiem w takim momencie. Dziś rozdział krótki bo jakoś dziś weny nie mam. Ale nie martwcie się w następnym będzie więcej się dziać. Next już jutro. 
Pozdrawiam.




czwartek, 3 października 2013

Rozdział 26

... Dezmond.
-Cześć wam-powiedział jakby nigdy nic
-Dez? Skąd wiedziałeś gdzie jesteśmy?-spytałam
-Z telewizji, w wiadomościach mówią o Austinie-odpowiedział i włączył telewizor, który stał w pokoju.
Akurat jakaś kobieta mówiła o tym wypadku i blondynie.
-...chłopak uratował małe dziecko, które zostało w palącym się budynku. Jako jedyny ruszył je ratować, narażając przy tym swoje życie. Z tego co wiemy bohater przebywa teraz w szpitalu. Straż powiedziała, że ten budynek został przez kogoś podpalony. Z dokumentów znajdujących się w rękach urzędników wynika, że ten chłopak, dzisiejszy bohater uratował już wcześniej kilka osób. W pożarze nikt nie zginął, jednak...-Dez wyłączył telewizor.
-Austin czy to prawda? Już wcześniej ratowałeś inne osoby?-spytałam nie dowierzając
-Tak, to prawda. Nie chciałem się chwalić. Chciałem być cichym, skromnym bohaterem, a nie takim co to na tym zarabia i jest sławny.
-Ta, twój plan raczej nie wypalił. Teraz wszyscy o tobie wiedzą-dodał rudzielec
-No dobra. Koniec tego gadania, pomóżcie mi wstać-powiedział blondyn
-Ty chyba nie mówisz poważnie? Jak ty chcesz iść, kiedy przy samym podnoszeniu się syczysz z bólu.
-To co mam robić? Przecież ja tu spędzę masę czasu, zanim się do końca wykuruję. Nie rób mi tego Ally.
-Dobra, porozmawiam z lekarzem, ale nie rób sobie nadziei-dodałam
Podeszłam do doktora stojącego nieopodal. Zapytałam się go, czy nie mógłby wypisać blondyna wcześniej. Odpowiedział, że owszem mógłby wyjść już za kilka dni, ale i tak musiałby dużo odpoczywać w domu. Zebra długo jeszcze się nie wykurują, tym bardziej jedno z żeber co przebiło skórę.
Poszłam powiedzieć wiadomość blondynowi. Posiedziałam jeszcze chwilę i razem z Dezem wyszliśmy ze szpitala. Chłopak odprowadził mnie. Weszłam na górę. Przebrałam się. Zasnęłam dość późno, bo bez blondyna źle mi się śpi. W końcu jednak mi się to udało.


wtorek, 1 października 2013

Rozdział 25

 Oczami Ally
Zadzwoniłam po karetkę. Usłyszałam jakiś hałas. Był to mój chłopak, który zemdlał. Nie oddychał. Zaczęłam więc reanimację. Karetka przyjechała po paru minutach, ale dla mnie to była wieczność. Powiedzieli, że chłopak był przez dłuższy czas niedotleniony, dlatego zemdlał i że ma kilka złamanych żeber. Jedno z nich przebiło skórę. Widząc moje przerażenie uspokoili mnie i pozwolili mi ze sobą jechać.
Stanęłam koło blondyna i złapałam jego dłoń. Po chwili poczułam, że ją ściska. Popatrzył na mnie i szepnął:
-Ally...- nie dokończył bo ponownie stracił przytomność.
W końcu dojechaliśmy. Zabrali chłopaka na krótką operację, bo okazało się, że ma w ciele jakieś ciało obce. Powiedzieli, że operacja na pewno się uda, ale przestrzegli, że Austin będzie miał dużą bliznę na plecach po cięciu. Chłopak ma już dwie blizny: jedną na brzuchu po nożu, a drugą na prawym boku po kuli.
-Tyle dla mnie wycierpiał. Jest bohaterem.-pomyślałam- Mam najwspanialszego chłopaka na świecie.
Chciałam zadzwonić po moich przyjaciół i rodziców, ale przypomniałam sobie, że oni pewnie już śpią.
Czekałam w niepewności około godzinę i w końcu przyszedł lekarz.
-I jak doktorze?-spytałam
-Tak, operacja się udała. Pacjent leży obecnie w sali nr 5. Powinien się niedługo obudzić, jeśli pani chce to może do niego wejść.
Nie trzeba było mi dwa razy powtarzać.
Weszłam do sali. Na łóżku leżał mój chłopak, najwyraźniej jeszcze spał. Jego brzuch był obandażowany. Podeszłam cicho i usiadłam na krześle. Po chwili otworzył oczy i popatrzył na mnie. Próbował się podnieść, ale od razu syknął cicho z bólu.
-Austin, leż. Powinieneś odpoczywać.-powiedziałam
-Ally? Gdzie jestem i czemu mam zabandażowany cały brzuch i plecy?
-Jesteś w szpitalu. Masz połamane żebra, jedno przebiło ci skórę. Lepiej nie wstawaj, mój bohaterze.
Austin uśmiechnął się do mnie.
W pewnej chwili do sali wszedł...

Witajcie. Kolejny rozdział. Już ponad 5300 wejść! Bardzo dziękuję. Na bloga dodałam także CM Music Player, który puszcza niektóre z piosenek Rossa Lyncha, czyli Austina.
Pozdrawiam.