niedziela, 10 listopada 2013

Rozdział 49

Dziewczyna popatrzyła na mnie przestraszonym wzrokiem.
-Ally- zacząłem- Nie wiem jak ci to powiedzieć, ale jest duże prawdopodobieństwo, że masz wściekliznę. Co oznacza, że masz jakieś 10% szans na przeżycie- ostatnie zdanie ledwo przeszło mi przez gardło.
Szatynka popatrzyła na mnie, a w jej oczach zobaczyłem łzy.
Mocno się we mnie wtuliła a ja przytuliłem ją przybity.
-Przepraszam, że się wtrącę- powiedział lekarz- Ale muszę wiedzieć jedno; czy zgadza się pani na przeprowadzenie dodatkowych badań, które wykażą, czy pani los jest już przesądzony.
-Dobrze, zgadzam się. A kiedy będą te badania?
-Zrobimy je dzisiaj, jutro już nie będzie można. Przyjdziemy po panią, kiedy będzie pora. Do widzenia- powiedział i wyszedł.
-Ally, wszystko będzie dobrze, obiecuję.
-A co jeśli nie? Nie chcę umierać.- wyszeptała łkając
-Cii, nie płacz, zobaczysz, że wszystko dobrze się skończy.-powiedziałem i wziąłem ją na kolana.
Ona jeszcze mocniej się we mnie wtuliła.
-A gdzie są moi rodzice, Dez, Trish?-spytała już trochę uspokojona
-Wyjechali na trochę, na razie zostaliśmy sami.- uśmiechnąłem się
Posiedzieliśmy tak jeszcze trochę i pogadaliśmy, kiedy przyszli po Ally.
Zabrali ją na badania, a ja w tym czasie poszedłem do sklepu i kupiłem nam coś do jedzenia.
Wróciłem i czekałem na wyniki.
Po chwili przyszła Ally, usiadła obok mnie i razem czekaliśmy.
Po chwili podszedł do nas lekarz wyraźnie uradowany.
-I jak doktorze?- spytaliśmy jednocześnie
-Sam nie wiem jak, ale to chyba cud. Pani Ally jest zupełnie zdrowa i może już jutro wyjść.- oznajmił szczęśliwy
Lekarz zostawił nas samych.
-Ally, jestem chyba najszczęśliwszym chłopakiem na świecie- powiedziałem
-Też się cieszę, Austiś. A tak się bałam. No to już jutro wychodzę.
Przenieśliśmy się do sali szatynki. Zjedliśmy po bułce, które kupiłem.
-To i tak o niebo lepsze niż szpitalne jedzenie. Ale najbardziej tęsknię za twoimi daniami.- oznajmiła w pewnej chwili brązowooka.
-Kiedy wrócimy od razu coś upichcę.- odparłem szczęśliwy, że moje jedzenie tak jej smakuje
Zrobiło się dosyć późno. Dziewczyna była dosyć zmęczona.
-Ally, położysz się?- spytałem w pewnej chwili
-Nie chcę cię wyganiać.
-Nie wyganiasz mnie. Widzisz tamto łóżko? Jest postawione po to bym spał blisko ciebie.
-Ooo to słodkie Austin, a nie wolałbyś jeszcze bliżej?- spytała
-Oczywiście.- porwałem ją i razem padliśmy na jej łóżko.
Przytuleni do siebie i szczęśliwi szybko zasnęliśmy.



sobota, 9 listopada 2013

Rozdział 48

W drodze do sali, w której przebywa Ally spotkałem dobrze znanego mi lekarza.
-Witam pana Austina. Dość szybko pan wrócił.- zauważył
-Miałem po drodze małą przygodę- odparłem
-A jakąż to jeśli można wiedzieć?
-Zaczepiło mnie kilku ludzi, szybko się z nimi rozprawiłem.
-Wierzę. To co, wybudzamy Ally? Widzę, że się pan dosyć wystroił.
-Dobrze, ale chciałbym powiedzieć, że nieważne co będzie chciałbym pana przeprosić za moje wcześniejsze zachowanie. Czasami zachowuję się jak idiota, ale tylko dlatego, że martwię się o jedyną bliską mi osobę.
-Przyjmuję przeprosiny, to co idziemy? Bo jeszcze mi się tu pan rozklei.
Weszliśmy do sali Ally. Dziewczyna wyglądała tak słodko. Aż żal było ją budzić. Ale trzeba było to zrobić.
Za każdym razem, gdy pomyślę, że ta dziewczyna może umrzeć coś we mnie umiera.
Straciłam całą moją rodzinę w wieku 13 lat. Długo nie mogłem się po tym pozbierać. Wtedy poznałem Ally, a ona przywróciła mi wiarę w to, że mogę być szczęśliwy. A tu nagle wiadomość, że moja ukochana może umrzeć.
Nie, nie dopuszczę tego do siebie. Ale muszę jej o tym powiedzieć. Jej rodzice, babcia wyjechali na dość długo. Dez i Trish także gdzieś wyjechali. Nikt z nich nie wie, że szatynka może umrzeć.
Usiadłem obok Ally, a lekarze ją wybudzali.
Powoli otworzyła oczy i spojrzała na mnie. Próbowała się podnieść, ale lekarze powiedzieli, że musi leżeć i długo odpoczywać. Zacząłem niezręczną rozmowę.
-I jak się czujesz?- spytałem nie wiedząc jak zacząć
-Chyba dobrze. Trochę mnie boli, ale to nic. Myślisz, że będę mieć blizny?
-Sam nie wiem.- odparłem
-Myślę, że pani raczej nie będzie ich mieć.- powiedział w pewnej chwili lekarz
-To dobrze- Ally najwyraźniej odetchnęła z ulgą.
Chyba zauważyła, że jestem zmartwiony, bo zapytała:
-Austiś, co się dzieje?
-Nic takiego.
-Przecież widzę, że coś jest nie tak, powiesz mi?
-No dobrze. Wiem, że to przeze mnie jesteś w szpitalu. Nie obroniłem cię. to ja powinien być na twoim miejscu. Przepraszam.- powiedziałem i częściowo zrzuciłem z siebie przytłaczający mnie ciężar.
-Austin...- przytuliła mnie- Wiesz, że nie zawsze zdołasz mnie obronić. Ale uratowałeś mnie tyle razy, że w zupełności to wystarczy, a ty wiedz, że nigdy cię nie opuszczę. I dziękuję ci, że jesteś.
-Nie ma za co, Ja także ci dziękuję. Ale jest coś co muszę ci powiedzieć Ally.

Co powie Austin? Chyba się domyślacie.
Słyszeliście może nową piosenkę R5 Crazy stupid love?
Aż szkoda, że ta piosenka jest dostępna tylko w Louder w Japonii w wersji deluxe.
Jeśli wydawać płytę to według mnie wszędzie te same piosenki. Wszędzie są te same, tylko w Japonii jest jeszcze kilka  dodatkowych. Bonusem dla nich są także dwa wywiady, co jest trochę nie w porządku. Ale oceńcie sami.








czwartek, 7 listopada 2013

Rozdział 47

Siedziałem na krześle, w dość szarym i ponurym korytarzu, chyba na kogoś czekałem.
Po chwili podszedł do mnie lekarz. I oznajmił mi straszną wiadomość:
-Przykro mi, robiliśmy co mogliśmy. Niestety, nie udało się nam uratować pani Ally. Nie żyje...

Zerwałem się z krzykiem. Byłem zlany potem.
-To był tylko zły sen- pomyślałem i popatrzyłem na brunetkę
Wyglądała spokojnie, spokojniej niż zwykle. Nie obchodzą jej codzienne troski życie. 
Za to ja co chwila się denerwuję i nawet nie mogę spokojnie spać.
Był dopiero środek nocy. Próbowałem jeszcze usnąć, ale na niewiele się to zdało. 
Wyszedłem z sali, akurat przechodził dobrze znany mi lekarz. Widząc mnie od razu się uśmiechnął.
-Witam pana Austina. Widzę, że niezbyt dobrze się spało.
-Nie za bardzo- odparłem
-Może trochę pana pocieszę. Mamy dzisiaj w planie wybudzenie pani dziewczyny.
-To super. Ale na razie muszę wyjść na chwilę do domu. Nie budźcie jej beze mnie, dobrze?
-Dobrze, do widzenia i niech pan uważa, o tej porze dnia jest dość niebezpiecznie.
Nie usłyszałem ostatniego zdania, bo śpieszyłem się do domu.
Wyszedłem ze szpitala. Do mojego domu jest około 10 kilometrów, szybkim marszem dojdę tam ja jakieś 20 minut.
W pewnej chwili poczułem na sobie czyjś wzrok. Przyspieszyłem. Powoli odwróciłem wzrok. Szło za mną trzech dość niskich i grubych facetów. Już z tej odległości czułem od nich alkohol.
Wtedy jeden z nich niespodziewanie podstawił mi nogę. Nie widziałem jej i dlatego się wywróciłem.
Szybko wstałem. Wtedy jeden z nich się odezwał:
-Gdzie to się chodzi o tej porze, co? Mogło cię przecież spotkać coś złego, nie?- zaśmiał się obleśnie
-A mogło coś gorszego od was?- odparłem
-Cięta riposta, co? Ciekawe co powiesz teraz- powiedział i wziął do ręki grubą gałąź.
Nie miał chyba dobrych zamiarów, Ruszył na mnie. Reszta się temu przyglądała.
Oprawca próbował parę razy mnie uderzyć, jednak ja zawsze unikałem jego ataków, nie pomagało mu to, że był trochę pijany. W końcu zniecierpliwiony lekko go popchnąłem, on upadł na ziemię i nie miał zamiaru się podnosić.
Reszta grupy, która dotychczas biernie się przyglądała uciekła wraz z pijanym kolegą.
-To jeszcze nie koniec!- krzyknęli, gdy byli już daleko
Zmęczony ruszyłem do domu.
Sam nie wiem jak, ale zawsze muszę przyciągnąć jakiś szumowiny....
W końcu doszedłem. Wziąłem krótki prysznic, umyłem zęby, przebrałem się.
Zamknąłem drzwi i wyszedłem na zewnątrz. W 15 minut byłem z powrotem w szpitalu.
Już dzisiaj wybudzą Ally. Sam nie wiem jak ja przekażę jej smutną wiadomość.


wtorek, 5 listopada 2013

Rozdział 46

-Zanim to panu powiem, niech pan obieca, że się  nie zdenerwuje, dobrze? Wiem ile pani Ally dla pana znaczyła, a my już wiemy do czego jesteś zdolny.
-Dobrze, więc co chciał mi pan powiedzieć?
-Podejrzewamy, ze panna Ally zaraziła się wścieklizną, niestety ma około 10% szans na przeżycie. Musimy to jeszcze potwierdzić dodatkowymi badaniami, ale to chyba jest już przesądzone, przykro mi.
Poczułem się słabo, usiadłem na krześle. Czułem, że zemdleję, jednak lekarz nadal mówił.
-Wszystko w porządku? Nie chciałem panu tego mówić, ale jest jeszcze jedna sprawa do omówienia, ale czy na pewno wszystko dobrze?
-Nie za bardzo, ale o co chodzi?
-Pacjentka straciła dość dużo krwi, niestety,ale potrzebne jest przetoczenie. Czy są jeszcze jej rodzice?
-Dopiero wyszli.
-To niedobrze. Transfuzja krwi musi zostać przeprowadzona jak najszybciej.
-A co ze mną?- spytałem
-Hm- zastanowił się- pobierzemy panu krew i ją przebadamy, proszę za mną.
Udaliśmy się do jego gabinetu.
Pobrali mi tam krew i przebadali. Okazało się, ze mam tą samą krew co Ally, mogę oddać jej moją krew.
-Nie ma na co czekać. Proszę za mną- powiedział lekarz.
Posłusznie udałem się za nim. W gabinecie zabiegowym oddałem dość dużą ilość mojej krwi. Dla mnie było to jednak mało ważne.
Mój organizm w końcu wytworzy ilość brakującej krwi, ale u Ally, niestety będzie inaczej. Jest bardzo osłabiona, dlatego niezbędna była transfuzja.
 Lekarze pozwolili mi wejść do Ally, oni w tym czasie podłączali jej moją krew.
Usiadłem na krześle obok niej. Była w stanie śpiączki farmakologicznej. Wyglądała bezbronnie, a ja po raz pierwszy w życiu nie mogłem jej obronić...
-Trzymaj się, mała- szepnąłem do niej, chyba mnie słyszała, ale nie mam pewności.
-Kiedy ją wybudzicie?- spytałem pielęgniarkę
-Za dzień, dwa, zobaczymy- odparła
-A dlaczego musiałem oddać moją krew? Myślałem, że w szpitalach macie jej wystarczające ilości.
-Wasza grupa krwi jest dość rzadka, niestety nie ma jej w naszym szpitalu.
Nie pytałem o więcej. Posiedziałem jeszcze przy szatynce, w pewnej chwili lekko ścisnąłem jej rękę.
Posiedziałem tak jeszcze chwilę, dopóki mnie stamtąd nie wygonili. Krążyłem dość długo po korytarzu bez celu. W końcu ogarnęło mnie znużenie. Nie chciałem jednak odchodzić zbyt daleko od Ally.
Dlatego usiadłem na krześle i czekałem. Zastanawiałem się nad naszymi wspólnie spędzonymi chwilami. Przecież się kochamy, a Ally może teraz umrzeć. To ja powinienem być na jej miejscu. Ale może nie umrze. Przecież będą jeszcze dodatkowe badania. Nadzieja umiera przecież ostatnia...
Już zasypiałem, kiedy ktoś szturchnął mnie lekko w ramię. Była to pielęgniarka.
- Może pójdzie pan do domu? Robi się późno.
-Nie opuszczę Ally- odparłem
-Też tak myślałam. Pański upór i siła są nam bardzo dobrze znane. Niech pan pójdzie ze mną. W sali pana ukochanej rozłożę łóżko polowe. Będzie pan mógł być blisko Ally, dobrze?
-Dziękuję- odpowiedziałem
Gdy rozłożono łóżko, podszedłem do Ally, lekko pocałowałem ja w czoło i smutny położyłem się spać.


poniedziałek, 4 listopada 2013

Rozdział 45

Dziewczyna była prawie cała obandażowana, z wielu opatrunków nadal sączyła się krew.
Na ten widok Dez miał ochotę zemdleć, a tata szatynki ścisnął pięści ze złości. W międzyczasie przewieźli Ally gdzieś indziej.
W pewnej chwili pan Lester podszedł do mnie i mocno przycisnął mnie do ściany. Ja z żalu i bezsilności nie miałem siły się obronić.
-Czemu nic nie zrobiłeś!?- krzyknął- Czemu jej nie obroniłeś!?
-Lester, zostaw go, to nie jego wina!- broniła mnie pani Penny
W pewnej chwili odzyskałem moją całą siłę i z łatwością odepchnąłem ojca Ally.
Ten najwyraźniej zdziwił się moją siłą i determinacją. Podszedłem do niego i pomogłem mu wstać.
-Austin, nie wiedziałem, że drzemie w tobie taki lew, że jest w tobie taka siła. Wybacz mi, że cię przycisnąłem, ale martwię się o Ally.
-Jak my wszyscy- szepnęła Trish
Nie wytrzymałem, dałem upust mej całej złości. Podszedłem do ściany  i mocno w nią uderzyłem..
-To powinienem być ja!- krzyknąłem- To powinienem być ja!- krzyknąłem raz jeszcze, powtarzałem te słowa jeszcze kilka razy, za każdym razem coraz ciszej.
Po moim policzku spłynęła pojedyncza łza. Czarnowłosa podeszła do mnie i mnie przytuliła, po chwili dołączył do niej rudzielec.
- Austin, wiem, że trochę nie w porę, ale mam dla ciebie propozycję- odezwał się niepewnie tata Ally- Gdy już będzie po wszystkim, czy wybrałbyś się kiedyś ze mną na mały sparing? Jestem pod wrażeniem twojej siły, która znacznie przewyższa moją i chciałbym cię przeprosić za moje zachowanie, więc co ty na to?
-Nie wiem, przemyślę to, ale dziękuję za propozycję.
Dalej czekaliśmy w napięciu, kiedy państwo Dawson oznajmili:
-Słuchajcie, bardzo byśmy chcieli tu zostać, ale musimy prowadzić sklep. Poinformujcie nas gdy będzie coś wiadomo- powiedzieli i wyszli
Od razu, gdy wyszli rozległ się telefon Deza.
-Sorry, Austin, ale muszę już iść. Rodzice dzwonią.
-Ja też pójdę, pewnie za chwilę będę mieć obiad
Pożegnałem się z nimi. Zostałem sam.
Akurat podszedł do mnie lekarz, którego trochę wcześniej odrobinkę poturbowałem.
-Witam, A gdzie się podziała reszta?- spytał
-Musieli wyjść. A co z Ally?-spytałem
-Niestety nie mam dla pana dobrych wieści.
To co powiedział sprawiło, że poczułem się słabo, wręcz fatalnie.
Byłem najbardziej nieszczęśliwą osobą na świecie.

Dodaję ten rozdział z nudów, jutro spodziewajcie się następnego.
Jak ten czas szybko leci, nieprawdaż? Już mamy listopad.
Rozdział już 45, trochę wieje nudą, ale to co powie lekarz będzie naprawdę złe, ale czy okaże się prawdą i co to takiego? To i wiele więcej w następnym rozdziale.
Czy wiedzieliście, że Ross Lynch w serialu Ultimate spider-man [ czyli u nas niesamowity spider-man] podkładał głos pod postać Werewolf By Night?


Widać, że chłopak ma coraz większą popularność i nie dziwię się temu.
Poza tym Ross świetnie wczuł się w rolę wilkołaka, chyba mu to przyznacie?


niedziela, 3 listopada 2013

Rozdział 44

Przyjechała po paru minutach, jednak dla mnie była to cała wieczność.
Szybko zabrali Ally, ale nie pozwolili mi ze sobą jechać. Szybko odjechali, a ja chciałem jak najszybciej dotrzeć do cierpiącej Ally.
Czułem się winny jej cierpieniu, nie obroniłem jej dostatecznie szybko, gdybym wyszedł sam to pies by jej nie zaatakował.
Od szpitala dzieliło mnie jakieś 10 kilometrów. Dystans dość duży, ale nie przeszkodziło mi to i zacząłem biec w stronę budynku.
Dodarłem tam po jakiś 15 minutach, akurat ją przywieźli. W szpitalu wieźli ją gdzieś bardzo szybko. Wyglądało to bardzo źle.
Nie mogąc wytrzymać w samotności i napięciu zadzwoniłem do rodziców szatynki. Powinni wiedzieć.
-Dzień dobry...- zacząłem niepewnie
-O, witaj Austin- powiedziała mama Ally- W jakiej sprawie dzwonisz?
-Państwa córka, Ally jest w szpitalu
-Co, ale dlaczego? Czekaj, później mi powiesz, zaraz tam dojedziemy. Dziękuję, że mnie poinformowałeś.
Po chwili zadzwoniłem także do Deza i Trish. Obiecali, że przyjadą niedługo.
Czekając na nich usiadłem w poczekalni i niecierpliwie czekałem na informacje.
Pierwsi nadeszli moi przyjaciele.
Wcześniej zdążyłem powiedzieć im tylko, że Ally jest w szpitalu, nie wiedzą w jakim jest stanie...
-Jak się czujesz, stary?- spytał Dez
-Fatalnie- odparłem- To moja wina, że Ally tu jest.
-Na pewno nie. Zrobiłeś co mogłeś- powiedziała Trish- Ale co się stało? Nie zdążyłeś nam powiedzieć.
Opowiedziałem im wszystko od początku. Oni coraz bardziej poważnieli, a czarnowłosa uroniła kilka łez.
W międzyczasie przybyli państwo Dawson. Im także wszystko powiedzieliśmy.
Po wszystkim usiadłem na krześle zrezygnowany i pełen winny.
Inni to chyba zauważyli, bo zaczęli mnie pocieszać. Niewiele to jednak mi pomogło.
Czekaliśmy na jakieś informacje, w międzyczasie państwo Dawson wyszli się przewietrzyć.
Akurat obok przechodził jakiś lekarz.
-Dzień dobry.- zacząłem
-Dzień dobry, przepraszam, ale śpieszę się.
-Widzę- mruknąłem- Czy wiem pan coś na temat Allyson Dawson? Niedawno ją tu przywieźli.
-Przykro mi, ale takie informację mogę mówić tylko rodzinie. Należy pan do niej?
-Nie...
-Więc żegnam- powiedział i chciał odejść.
Dalego nie zaszedł. Przycisnąłem go lekko do ściany. Z każdą chwilą coraz mocniej napierałem.
-No dobrze, dobrze. Poznałem pana, sprawiasz nam tu same kłopoty. Już mówię.
Wrócili rodzice Ally. Lekarz nie zdążył nam nic powiedzieć, bo obok nas przewozili Ally.
Na jej widok wszystkim zatrzymały się serca. Trish i mama Ally zaczęły płakać. Szatynka wyglądała strasznie...

Witajcie. Rozdział trochę pesymistyczny, no ale cóż, zdarza się.
Mam do was pewne pytanie, czy wiedzieliście, że Ross Lynch [Austin i Ally], Debby Ryan [ Jessie ] i Bridgit Mendler        
[ Powodzenia Charlie ] wystąpią w nowym filmie Disneya pt ''Muppets Most Wanted''?
A tu macie zwiastun, gdzie widać wymienione przeze mnie gwiazdy Disneya.  








sobota, 2 listopada 2013

Rozdział 43

Otworzyłem swoje oczy około 4 rano. Poszedłem na górę, do naszego pokoju.
Otworzyłem drzwi i powoli wszedłem.
Popatrzyłem na Ally. Tak słodko spała. Nie miałem serca jej budzić. I nie zamierzałem, niech odpoczywa.
Po cichu się przebrałem i zszedłem na dół. Wziąłem jabłko i wyszedłem pobiegać.

Oczami Ally

Wstałam około 7. Czułam się dużo lepiej.
Myślałam, że jestem chora, ale to chyba było z przemęczenia. Zdziwiłam się, bo pamiętam, że zasnęłam w salonie, więc co ja tutaj robię? Pewnie Austin mnie tu przyniósł. No właśnie, gdzie jest blondyn?
Szybko się przebrałam i zeszłam na dół. Przestraszyłam się nie na żarty, ale zaraz się uspokoiłam, bo chłopak właśnie wszedł do domu. Był najwyraźniej zmęczony i zadowolony.
-Gdzie byłeś?-spytałam
-Byłem pobiegać, jadłaś już śniadanie?
-Jeszcze nie- odparłam- A ty?
-Też nie. Poczekaj, pójdę wziąć prysznic i zaraz coś dobrego zrobię, okej?
Wrócił po jakiś 20 minutach i od razu poszedł do kuchni.
-Austin, pomóc ci?- spytałam, bo wiedziałam już co chłopak zamierza przyrządzić
-Jasne, pamiętasz jeszcze może jak smakują naleśniki?- spytał z uśmieszkiem
Nic nie odparłam. Podeszłam do szafki i zamierzałam wyciągnąć mąkę, jednak szafka jak dla mnie była dość wysoko. Stanęłam na palcach i już ją wyciągałam, kiedy ona nagle się wysypała.
Brudną miałam tylko bluzkę, ale kiedy się odwróciłam od razu zaczęłam się śmiać. Blondyn był cały biały.
Jego twarz, włosy, ubrania były białe, gdyby to nie był on, pomyślałabym, że to jakiś duch.
-Ally?- krzyknął - Dopiero brałem prysznic.
-Wiem i przepraszam. Nie wiedziałam, że jesteś za mną.
-Teraz trzeba kupić mąkę, chyba, że chcesz zjeść coś innego.
-Wiem, zaraz po nią pójdę.
-Pójdę z tobą. Tylko znowu wezmę prysznic. Potem oboje się przebierzmy, dobrze?- dodał po chwili
-Dobrze-odparłam

Oczami Austina

Po pół godzinie byliśmy już gotowi. Wyszliśmy i kierowaliśmy się do sklepu. który był jakieś 10 minut drogi od naszego domu. Byliśmy pochłonięci rozmową. W pewnej chwili usłyszałem groźne szczekanie i zobaczyłem, że do Ally skoczył jakiś wielki pies.
Wywrócił ją i zaczął ją wściekle gryźć. Słyszałem jej krzyki. Kiedy siłą odciągałem zwierzę widziałem przerażenie w oczach szatynki. Ja także byłem przerażony.
Pies uciekł. Szybko wezwałem karetkę i ukląkłem przy Ally. Wyglądała strasznie. Na całym ciele miała ugryzienia psa. Większe lub mniejsze. Wszędzie była jej krew. Ściągnąłem z siebie moją ulubioną kurtkę i przykryłem ją, bo wiedziałem, że osoby ranne szybko tracą ciepło ciała.
Trwałem dalej przy niej i czekałem na karetkę.