czwartek, 12 grudnia 2013

Rozdział 68

Promienie słońca leniwie wdzierały się do pokoju. Zapowiadał się piękny dzień.
Leniwie otworzyłem zaspane oczy. Spojrzałem na Ally. Leżała przytulona do mnie. Wyglądała tak słodko, po chwili wpatrywała się we mnie tymi swoimi pięknymi oczami.
-Dzień dobry.- powiedziałem powoli wstając
-A dzień dobry. I jak się spało?- spytała z uśmiechem
-Z tobą przy boku jak zawsze wspaniale.- odparłem
-Ooo, słodki jesteś. Zaraz wrócę, pójdę tylko zbudzić Jessie.- powiedziała i już chciała wyjść, ale nie pozwoliłem jej na to
Złapałem ją za rękę, oboje spadliśmy na łóżku w taki sposób, że ja byłem na dole, a szatynka na górze.
Po chwili role się odwróciły, teraz to ja byłem na górze. Gdybym obniżył się na swoich rękach to pocałowałbym ją.
-Wybierasz się gdzieś?- spytałem z chytrym uśmieszkiem
-Teraz już nie.- odparła odwzajemniając uśmiech- I co zamierzasz teraz zrobić?
-To.- odparłem i lekko musnąłem jej usta
Dziewczyna po chwili mocniej się we mnie wpiła. Całowaliśmy cię z każdą chwilą coraz namiętniej. Może nawet doszłoby do czegoś większego, gdyby nie to, że ktoś nam oczywiście musiał przeszkodził.
-Co robicie?- niespodziewanie do pokoju weszła Jessie
Ally nie wiedziała co odpowiedzieć.
-Przytulamy się.- odparłem
-Aha. Zrobisz dziś naleśniki na śniadanie?- spytała
-Jasne, tylko poczekaj na nas, za chwilę zejdziemy do kuchni.- dziewczynka po chwili wyszła z pokoju
-Oczywiście zawsze musi nam ktoś przeszkodzić.- powiedziałem zażenowany
-Na pewno kiedyś się uda.- odparła szatynka i pocałowała mnie w policzek
W końcu przebrani zeszliśmy na dół. W jakiś dziwny sposób noga mnie już nie bolała, jednak pozostał na niej duży ślad, a raczej blizna.
Jessie już na nas czekała. Wszyscy chętnie pomagali w robieniu naleśników i już po chwili zajadaliśmy się śniadaniem.
-Pycha!- powiedziała siostra Ally
-Wiadomo, Austin robi najlepsze naleśniki.- odparła Ally, spojrzała na mnie z taką czułością w oczach
Uśmiechnąłem się do niej, akurat w tej chwili zadzwoniła moja komórka.
-Muszę odebrać. Zaraz wrócę. -powiedziałem do dziewczyn i wyszedłem
Wszedłem do salonu i odebrałem połączenie.
-Halo?
-Cześć, stary.- odezwał się dobrze znany mi głos Deza
-No cześć, co tam?
-Słuchaj, przyszedłbyś nam teraz pomóc w ozdabianiu sklepu? Przydałaby się nam mała pomoc.
-Teraz nie mogę, chociaż czekaj, zaraz do was przyjdę.- odparłem i rozłączyłem się
Szybo wybrałem numer państwa Dawson. Po krótkiej rozmowie mama dziewczyn zgodziła się je zabrać  na zakupy.
Pożegnałem się z nią i wróciłem do kuchni.

wtorek, 10 grudnia 2013

Rozdział 67

Po chwili inni już do nas dołączyli. Pani Penny i jej matka zdenerwowane rozmawiały z ojcem dziewczyn.
Ally i Jessie podeszły do mnie Ally mocno mnie przytuliła.
-Auć.- jęknąłem cicho
-Wybacz, ale naprawdę nie musiałeś tego robić, Austin.
-Chciałem coś udowodnić twojemu tacie, nie myślałem, że będzie tak mocno uderzać.- odparłem
Dziewczyna spojrzała na mnie, wyciągnęła z torebki chusteczkę i wytarła nią krew z moich warg.
W tej chwili pan Lester podszedł do nas. Jego twarz miała dziwny wyraz.
-No, Austin moje wyrazy uznania, pokonałeś mnie nie zadając ani jednego ciosu. Wybacz, jeśli za bardzo cię poturbowałem.
-No, może trochę, ale to nic...- próbowałem stanąć na lewej nodze, ale od razu syknąłem z bólu, prawie się wywróciłem, na szczęście Ally mnie przytrzymała
-Jednak widzę, że coś jest nie tak z twoją nogą, chłopcze, pokaż ją.- powiedział mężczyzna
Posłusznie podciągnąłem nogawkę spodni. W miejscu uderzenia był wielki siniec i trochę zeschniętej krwi. W skrócie: nie wyglądało to najlepiej.Na dodatek, przy najmniejszym ruchu nogą ból był nie do zniesienia.
-Źle to wygląda, ale to chyba nie ja tak cię urządziłem.- pan Lester spojrzał na mnie poważnie- Owszem, kopnąłem cię w nogę, ale chyba by po tym tak nie wyglądała, prawda?
-To nie pana wina. Kiedyś, gdy Ally czekała na mnie przed szpitalem napadł ją jakiś mężczyzna, obroniłem ją, ale oberwałem w nogę,
-Ale to i tak trochę moja wina, wybacz.
-No dobrze, dosyć tych czułości. Wejdźmy w końcu do środka, dobrze? Robi się coraz chłodniej- powiedziała pani Penny, wszyscy jej przytaknęliśmy
Z pomocą Ally i jej ojca wszedłem do środka, od razu usiadłem na kanapie.
Dziewczyna przyniosła trochę lodu, położyłem go na nodze. Ally wraz z Jessie poszły do kuchni. Była też tam ich babcia.
Pani Penny i jej mąż usiedli obok mnie.
-Austin, naprawdę cię przepraszam. Sama nie wiem co wstąpiło w Lestera, wybacz.
-Nic się nie stało, ale zmieniając temat: chciałbym z państwem porozmawiać na temat jutrzejszych urodzin Ally. Czy możemy zorganizować jej imprezę w Sonic Boomie?
-Oczywiście, że tak. Nawet sami chcieliśmy się ciebie o to spytać.
-No to ustalone. Przyjdziemy jutro pomóc w ozdabianiu sklepu, trzeba coś tylko zrobić z solenizantką.- powiedziałem
-O to się nie martw, wezmę ją jutro na zakupy.- odparła pani Penny i uśmiechnęła się
Po dość długiej rozmowie w końcu wyszliśmy i kierowaliśmy się do domu.
Z małą pomocą Ally zmęczony dzisiejszym dniem wszedłem do domu, od razu skierowałem się do pokoju.
Szybko się przebrałem. Po chwili oboje z szatynką leżeliśmy przytuleni do siebie i szybko zasnęliśmy.



niedziela, 8 grudnia 2013

Rozdział 66

Szliśmy tak trzymając się za ręce, szczęśliwa Jessie biegała dookoła nas, uśmiech nie schodził z jej twarzy.
-I jak, Austiś? Jesteś przygotowany?- spytała w pewnej chwili Ally
-Chyba tak.- odparłem
-Chyba?
-Wiesz, nie jestem pewien jak to będzie wyglądać, więc nie wiem czego mam się tak naprawdę spodziewać.
-Rozumiem, ale doradzę ci jedną rzecz: Nie myśl o niczym, nie denerwuj się, po prostu skop tacie tyłek, okej?- uśmiechnęła się- I niczym się nie martw, to po prostu sparing, nic wielkiego, jasne?
-Jak słońce.
W końcu doszliśmy do domu rodziców. Weszliśmy do środka, przy wejściu przywitała nas babcia dziewczyn.
Weszliśmy do ogrodu. Przy wysokim drzewie była rozłożona mata, obok niej rozgrzewał się ojciec Ally i Jessie. Po chwili dołączyła do nas ich mama.
-Austin, jednak nie stchórzyłeś.- zaczął pan Lester- Mam do ciebie jedno pytanie: jaki ma być nasz sparing? Delikatny, czy poważny? Ostrzegam, że przy poważnym uderzenia będą prawdziwe. W ten sposób udowodnisz mi, że jesteś odpowiednim chłopakiem dla Ally.
-Dziwny sposób na udowodnienie swojej miłości.- pomyślałem
-Austin, nie musisz tego dla mnie robić, naprawdę!- krzyknęła Ally
-Lester, co cię napadło? Przecież to niebezpieczne.- pani Penny zwróciła się do swojego męża
-Jeśli chłopak nie chce tego robić, to nie musi. To jak będzie?- zwrócił się do mnie
-Bierzmy to na poważnie.- odparłem spoglądając na szatynkę, było po niej widać, że jest zmartwiona
-Dobrze, zobaczymy na co cię stać i pamiętaj, nie ma żadnej taryfy ulgowej, dlatego przygotuj się na ból.
Wszedłem na matę wraz z moim przeciwnikiem.
Ustawiłem się jakieś dwa metry przed nim. Spoglądał na mnie groźnie i z jakimś błyskiem w oczach.
Spojrzałem lekko w bok, widziałem przerażenie w oczach Ally i zdenerwowanie u reszty osób. Tylko Jessie siedziała spokojnie,
Pan Lester wykorzystał chwilę mojej nieuwagi i ruszył na mnie. Popchnął mnie i mocno przycisnął do drzewa. Ściskał mnie coraz bardziej, brakowało mi tchu, po chwili jednak udało mi się go odepchnąć.
Przeciwnik nie został mi dłużny, po sekundzie mocno kopnął mnie w lewą nogę, akurat w to miejsce, które bolało mnie jeszcze po walce z oprawcą, który chciał skrzywdzić Ally. Musiałem się lekko pochylić na lewą stronę, bo ból był nie do zniesienia. Po jakiejś sekundzie otrzymałem kolejny cios, tym razem w brzuch, z moich warg popłynęła krew. Po następnym ciosie w tors upadłem na ziemię.
-No co, Austin, czemu nie walczysz?- spytał mój aftagonista [ przeciwnik ]
-Ale ja nie chcę pana bić.- wyszeptałem obolały
Szybko wstałem i uniknąłem kolejnego ciosu, nie miałem zamiaru bić pana Lestera, za to znalazłem na niego inny sposób...
Przeciwnik wyraźnie zdenerwowany czymś ruszył na mnie. Zręcznym ruchem uniknąłem go i przerzuciłem przez moje plecy. musiałem przyznać, że tata dziewczyn był dość ciężki, chociaż tak nie wygląda. Ojciec Ally próbował się podnieść, lecz nie pozwalałem mu na to. Po chwili spojrzał na mnie i szepnął:
-Wygrałeś.

I jak spodziewaliście się takiego obrotu spraw? Niezbyt humanitarne podejście ma ojciec naszych bohaterek, wiem. Next już we wtorek.





sobota, 7 grudnia 2013

Rozdział 65

Weszliśmy do salonu, Jessie była skupiona oglądaniem jakiejś kreskówki, nawet nas nie zauważyła.
Uśmiechnąłem się pod nosem, akurat w tej chwili zadzwoniła komórka Ally.
Dziewczyna odebrała a ja w tym czasie szybko poszedłem do naszego pokoju i ukryłem medalion.
Mam nadzieję, że Ally go nie znajdzie razem z pierścionkiem.
Po chwili wróciłem do salonu, akurat szatynka skończyła rozmowę.
-Kto dzwonił?- spytałem
-Moi rodzice, mówili, żebyśmy przyszli do nich gdzieś o 15, bo teraz mają nawał obowiązków.- odparła
Spojrzałem na zegarek, który wskazywał 9.30.
-To co teraz porobimy?- powiedziałem
-Może wyjdziemy na spacer?- zaproponowała Ally
-Świetny pomysł. Musimy tylko jakoś wyrwać naszą Jessie z transu.- odparłem spoglądając na dziewczynkę, była tak zajęta oglądaniem, że nie słyszała o czym rozmawiamy
-Hej Jessie- powiedziałem siadając na kanapie- co ty na to żebyśmy poszli na spacer?
-No dobrze, chodźmy.- odparła i wyłączyła telewizor
Podszedłem do okna, spojrzałem na dwór.
Jasny blask słońca, soczysta trawa i śpiew ptaków zachęcały do wyjścia na zewnątrz.
-Piękna pogoda.- powiedziałem
-Naprawdę piękna.- szepnęła Ally i przytuliła mnie od tyłu- Pamiętasz to miejsce, gdzie mnie kiedyś zabrałeś? Tam po raz pierwszy się pocałowaliśmy. Wtedy była równie piękna pogoda.
-Pamiętam, wiedziałem, że tam ci się spodoba. To co wychodzimy, czy będziemy tu tak stać?- spytałem po chwili
-Poczekaj tylko się przebiorę.- powiedziała i zaczęła wchodzić na górę
-Kobiety, nawet na dwór muszą się ładnie ubrać.- szepnąłem
-Słyszałam!- krzyknęła szatynka
Wolałem dalej nie dyskutować. Po chwili dziewczyna zeszła ubrana w jasną sukienkę, trzymała koszyk.
-Co ty na to żebyśmy zrobili sobie mały piknik?- spytała
Po chwili dołączyła do nas Jessie, która przebrała się w sukienkę w kwiaty.
Wyszliśmy z budynku i ruszyliśmy w stronę parku.
-Ale gorąco.- powiedziałem i rozpiąłem do końca moją koszulę
-Muszę przyznać ci rację. Jutro ma być jeszcze bardziej gorąco, ale takiego dnia jak dziś od dawna nie było.- odparła Ally
Po paru minutach byliśmy już w parku. Szatynka rozłożyła koc i usiedliśmy na nim.
Lekki szum liści i śpiew ptaków towarzyszyły nam przez cały czas.
Ich dźwięk można było porównać do muzyki, naturalnej melodii, którą z chęcią się słucha.
Wsłuchując się w ich melodię położyłem się na trawie i zamknąłem oczy, rozmarzyłem się.
Po chwili otworzyłem je i wpatrywałem się w niebo. Niebo, na którym nie było dziś ani jednaj chmurki.
Po dłuższej chwili dołączyła do mnie Ally przytulona do mnie ułożyła się obok mnie i położyła głowę na moim nagim torsie, z rozmarzeniem wpatrywała się tam gdzie ja.
-Ally, Austin!- krzyknęła w pewnej chwili Jessie- Zobaczcie jakie kwiaty znalazłam!- wskazała na rośliny
-Naprawdę śliczne, skarbie.- odparła Ally- To co, może coś zjemy?
Wróciliśmy na koc i każdy z nas zjadł po kanapce.
-Hej, Austin. Pobawimy się w berka?- spytała po chwili Jessie
-Jasne.- odparłem
Po jakiś 30 minutach zabawy padliśmy zmęczeni na ziemię uśmiechnięci od ucha do ucha.
Dochodziła jednak 15, dlatego musieliśmy już wracać.
Wzięliśmy nasze rzeczy i ruszyliśmy do rodziców moich dwóch księżniczek.

Hej. Na początku chciałabym wiedzieć jak wam minęły mikołajki. Pochwalcie się co dostaliście. Ja w sumie niewiele, trochę słodyczy, pieniędzy i chyba  tyle.
Pozdrawiam




czwartek, 5 grudnia 2013

Rozdział 64

Skręciłem w boczną uliczkę, chciałem szybciej dojść do domu,  po chwili zrozumiałem, że nie najlepiej zrobiłem. Moje drogi ucieczki były ograniczone, jednak nie miałem zamiaru uciekać. Nie chciałem się bić, ale w tej sytuacji to było chyba nieuniknione.
Odwróciłem się z zaciekłością na twarzy w stronę mojego prześladowcy gotów do ataku lub uniku, jednak jakież było moje zdziwienie gdy przed sobą ujrzałem... Deza i Trish.
Byli najwyraźniej zmęczeni.
-Siema stary.- odezwał się rudzielec- Dzięki, że się w końcu zatrzymałeś.
-Czemu mnie śledziliście?- spytałem trochę zły
-Wcale nie śledziliśmy, chcieliśmy się ciebie spytać o pewną sprawę, ale tak szybko szedłeś, że nie nadążaliśmy.- odparła Trish
-A dlaczego nie poszliście do mojego domu?
-Bo to sprawa o urodziny Ally, nie chcieliśmy by się dowiedziała.
-Dobra, to co chcecie wiedzieć?- spytałem po chwili
-Gdzie urządzimy urodziny dla Ally?- spytali
-Myślałem, że może w Sonic Boomie, dzisiaj mam sparing z tatą Ally, wtedy pogadam po kryjomu z jej rodzicami.- odparłem
-Jaki sparing? W co ty się wplątałeś?- Dez był zdziwiony
-Aaa, to długa historia, a co kupiliście dziewczynie na urodziny?- szybko zmieniłem temat
-Ja mam dla niej francuskie perfumy, a Dez srebrną bransoletkę, a ty co?- powiedziała Trish
-Pierścionek z białego złota, otwierany medalion z naszym zdjęciem i cytatem, napisałem jeszcze piosenkę dla Ally, w planie mam także romantyczną kolację.- odparłem
-Wow stary, nieźle się wykosztowałeś. Hej Austin,- Dez szturchnął mnie lekko w ramię- czy po tej kolacji liczysz na wielki finał?- spytał z uśmiechem
-Tak, ale jeśli Ally nie będzie tego chciała to trudno.- odparłem -No dobra, muszę iść. Nie chcę żeby martwili się o mnie, cześć!- rzuciłem i pędem pobiegłem do domu
Po chwili stałem przed drzwiami, wszedłem do środka, położyłem moją kurtkę i ruszyłem do salonu.
Rozejrzałem się po pomieszczeniu.
-Dziwne.- pomyślałem, byłem pewien, że dziewczyny będą oglądać telewizję
Zacząłem szukać ich po całym domu. Budynek jest dość duży, więc chwilę mi to zajęło, w końcu znalazłem je w pokoju nagrań.
Dziewczyny siedziały przy pianinie, Ally grała a Jessie śpiewała.
Stanąłem przy wejściu, tak by mnie nie widziały i tak żebym je słyszał.
Dziewczynka śpiewała podobnie jak Ally. Wiedziałem, że jak jej starsza siostra ma wielki talent i tego talentu nie można zmarnować. Gdy skończyła wyszedłem z ukrycia i zacząłem bić brawo.
Obie siostry podeszły do mnie.
-Już wróciłeś? I jak podobała ci się Jessie?- spytała Ally
-Wspaniale śpiewa, widać po kim ma talent.- uśmiechnąłem się
Starsza szatynka odwzajemniła uśmiech, jednak po chwili zmieniła ton.
-Jessie, pójdziesz może coś pooglądać? Chcę pogadać z Austinem.- powiedziała
-Dobrze.- odparła dziewczynka i już jej nie było
-Austin- zwróciła się do mnie, gdy byliśmy już sami- ostatnio często znikasz, gdzie ty wychodzisz?- spytała
-Eee, już ci mówiłem, że wychodzę się przewietrzyć i...
-Austin, proszę, kłamanie nie wychodzi ci najlepiej, powiedz szczerze, gdzie byłeś?
-Ja, nie... nie mogę ci powiedzieć.- spuściłem głowę
-Austin, proszę, mnie możesz wszystko powiedzieć, pamiętaj.
-Teraz nie mogę, ale powiem ci jutro dobrze?- spytałem
-Dobrze.- odparła- Ale czemu akurat jutro?
-Zobaczysz,. Ally,  pamiętasz, że mam później sparing, pójdziecie tam ze mną?- zmieniłem temat
-Jasne, możesz na nas liczyć- odparła z uśmiechem
W podzięce przytuliłem ją. Cieszę się, że Ally mi ufa. Jest jedyną osobą na której mogę polegać i chyba jedyną osobą która naprawdę mnie rozumie. Sam nie wiem co bym bez niej zrobił. Zawsze mnie pocieszy, rozśmieszy, naprawdę ją kocham i zrobiłbym dla niej wszystko.
W końcu ją puściłem, objąłem ją w tali i ruszyliśmy na dół.

Witajcie. Na początku chciałam wam bardzo podziękować za wasze komentarze, które bardzo mnie zmotywowały, dzięki temu napisałam dłuższy rozdział.
Czy słyszeliście cover piosenki OneRepublic's ''Counting Stars'' w wykonaniu R5? Według mnie wersja R5 jest lepsza od oryginału. 







wtorek, 3 grudnia 2013

Rozdział 63

Dźwięk budzika rozniósł się po całym pokoju. Leniwie otworzyłem oczy i z zadumą stwierdziłem, że jest ciemno.
-Zaraz, kto nastawił budzik?- pomyślałem
Przewróciłem się na drugi bok. Próbowałem zasnąć, ale nie udawało mi się to.
Otworzyłem oczy, ujrzałem przed sobą wpatrzoną we mnie Ally.
-Dzień dobry.- powiedziała
-Dzień dobry.- odparłem ziewając- To ty nastawiłaś budzik?- spojrzałem na godzinę, była 4.30
-Tak. Chciałam pójść dziś pobiegać. Poszedłbyś ze mną?
-Wiesz, z chęcią, ale...- przypomniałem sobie o jeszcze jednej rzeczy-... nie dzisiaj, nie najlepiej się czuję.- odparłem i kaszlnąłem
-Pewnie wczoraj się przeziębiłeś, biedaku.- położyła dłoń na moim czole- Dziwne, nie masz gorączki.
-Wiesz, może i nie mam, ale i tak nie najlepiej się czuję.- skłamałem
-Nie pomaga ci też to, ze śpisz zawsze w samych bokserkach.- powiedziała z wyrzutem
-A co, nie podoba ci się to?- spytałem z małym uśmieszkiem
-Nie, wręcz przeciwnie. I nigdy nie próbuj tego zmieniać, dobrze?- wstała i pocałowała mnie w policzek.
-Czyli zgadzamy się.- odparłem i położyłem się na łóżku
Szatynka szybko się ubrała. Poszła do łazienki. Wróciła po kilku minutach. Pożegnała się ze mną i już chciała wychodzić, ale ją zatrzymałem.
-Ally, czekaj, może weźmiesz ze sobą Jessie? Przyda się jej trochę ruchu.- powiedziałem
-Dobry pomysł.- odparła i wyszła z pokoju
Po paru minutach usłyszałem zamykane drzwi. Uśmiechnąłem się pod nosem i wyskoczyłem z łóżka.
Szybko się ubrałem. Zapowiadali dziś w Miami ciepły dzień. Podobnie jutro. Dlatego ubrałem jasną koszulę w kratkę, niebieskie dżinsy i czarne trampki.
Wyszedłem z pomieszczenia i wszedłem do pokoju nagrań, wziąłem z niej moją ulubioną czerwono-czarną gitarę [ tą którą dostałem od Ally na urodziny].
Wróciłem do pokoju, usiadłem na łóżku i zacząłem myśleć nad piosenką dla szatynki. Chciałem napisać ją dla niej, by wyrażała moje uczucia, którymi ją darzę. Od dawna wiadomo, że nie za bardzo potrafię pisać piosenki, ale dla Ally spróbuję.
Na początku opornie mi szło, ale przełamałem się i dokończyłem ją:

Your a good girl
The perfect picture of an angel's smile
From a magazine

But it's a new world
And I know so well the side of you
No one's ever seen

Hey now baby
No doubt about it girl
You drive me crazy
I'm pleading guilty to the way you make me
Wanna steal you heart
Steal your heart

Call me criminal
I won't deny you make me want it all
Everything you are

So lock it up
Go on and try it
No matter what you do
I'm gonna steal your heart

I confess
I kinda like it that you're innocent
Keeping up your guard

I'll break it down
So you can't hide it
No matter what you do
I'm gonna steal your heart

Po wszystkim zaśpiewałem ją. Byłem zadowolony z efektu mojej pracy, ale nie wiem jak inni na to zareagują.
Poszedłem położyć gitarę na jej poprzednie miejsce, gdy to zrobiłem akurat usłyszałem otwierane drzwi.
Zszedłem na dół. Zobaczyłem zdyszaną Ally i uśmiechnięta Jessie.
-Jak tam poszło?- spytałem
-Dobrze, ale trochę wypadłam z formy. A ty nie w łóżku? Podobno jesteś chory...
-Wiesz, chyba w cudowny sposób wyzdrowiałem.- wypaliłem, ale gdy ujrzałem wzrok dziewczyny od razu zmieniłem temat- To na co macie ochotę?
-Na naleśniki!- krzyknęła siostra Ally
-Widzę, że ci posmakowały, ale może zjemy coś innego?- powiedziała brązowooka
-Może omlet?- zaproponowałem
-Świetny pomysł.- odparła Ally i w trójkę ruszyliśmy do kuchni
Z małą pomocą moich dwóch księżniczek szybko przyrządziliśmy danie.
Po chwili na stole zostały trzy puste talerze, każdy z nas był najedzony.
Po wysprzątaniu bałaganu udaliśmy się do salonu, dziewczyny usiadły na kanapie, ale nie ja.
-Ally, posłuchaj, muszę wyjść na chwilę, okej? Nie czekajcie na mnie z filmem.- rzuciłem, w biegu ubrałem kurtkę i wyszedłem. Przed wyjściem widziałem zdziwioną i zarazem zmartwioną twarz dziewczyny.
Nie chciałem o tym na razie myśleć. Szybko doszedłem do centrum handlowego, odebrałem medalion i już wracałem do domu. Spojrzałem na godzinę, była 5.03, ale co dziwne nadal było dość ciemno.
Byłem już niedaleko domu jednak w pewnej chwili poczułem na sobie czyiś wzrok, chyba ktoś mnie śledził.
Do domu prowadziła krótsza ścieżka przez nieoświetloną uliczkę, która przebiegała pomiędzy dwoma budynkami, które stały blisko siebie. Wybrałem tą drogę, źle zrobiłem...

Witajcie. I kogo spotka Austin? Mogę wam zdradzić, że tę osobę lub osoby blondyn już spotkał i nie będzie to miłe spotkanie. Czy ktoś ucierpi? Czy był to tylko niewinny żart? Dowiecie się już we czwartek.





niedziela, 1 grudnia 2013

Rozdział 62

Do budynku miałem jakieś 5 kilometrów.
-Spokojnie dojdę tam w 20 minut.- pomyślałem
Robiło się dość chłodno, jednak nie miałem zamiaru teraz wracać.
Akurat gdy przechodziłem obok jakiegoś budynku moją uwagę przykuł dość duży plakat z napisem ''poszukiwany''.
Zaciekawiony podszedłem do niego. Z jego treści wynikało, że jakiś mężczyzna jest poszukiwany za napaść. Spojrzałem na zdjęcie. To był ten sam mężczyzna, który próbował skrzywdzić Ally. Na pamiątkę tego zdarzenia został mi dość duży siniak na lewej nodze, najpewniej zostanie mi po tym blizna.
Bardzo się ucieszyłem, że ktoś szuka tego mężczyznę. Mam nadzieję, że szybko go znajdą i nikogo już więcej nie skrzywdzi.
Po chwili ruszyłem w dalszą drogę. Po 15 minutach byłem na miejscu.
Wszedłem do sklepu jubilerskiego. Moją uwagę przykuł srebrny pierścionek z białego złota z ametystem.
Kosztował 300 dolarów, dość dużo, jednak nie wahałem się przed jego zakupem. Zapłaciłem i schowałem go do pudełeczka, zamknąłem wieko. Chciałem dać Ally jeszcze coś co przypomni jej nasze wspólne chwile.
-Już wiem co.- pomyślałem
Podszedłem do lady, za którą stała miło wyglądająca pani.
-Witam ponownie.- powiedziała- Pomóc w czymś?
-Tak, czy robicie tutaj na zamówienie otwierane medaliony?- spytałem
-Oczywiście. Czy życzy pan sobie by coś w nim umieścić?
-Proszę.- odparłem i podałem jej nasze wspólne zdjęcie.
Zdjęcie po kryjomu zrobiła Trish, kiedy zobaczyła nas w lesie.
Tak, to wydaje się odpowiednie, wyglądamy na nim na zakochanych. Pamiętam, że Ally strasznie się wkurzyła na czarnowłosą, myślała, że Trish nas szpiegowała, ale zły humor szybko jej przeszedł, gdy dziewczyna pokazała nam to zdjęcie.
Po wszystkim w trójkę ruszyliśmy do domu.
Z rozmyśleń wyrwał mnie głos kobiety.
-Przepraszam, ale to jedna strona medalionu, czy życzy pan sobie coś na drugą?
-Tak. Czy moglibyście na drugiej stronie wygrawerować napis '' O prawdziwą miłość nie trzeba walczyć, o fałszywą nie warto'' ?
-Oczywiście. Medalion będzie do odbioru jutro. Cena będzie wynosić 150 dolarów.
-Proszę.- szybko zapłaciłem i wyszedłem ze sklepu
Szczęśliwy kierowałem się do domu. W planie miałem także romantyczną kolację dla nas dwojga, ale nie wiem czy to się uda z siostrą szatynki.
Spojrzałem na zegarek. Było już dość późno i ciemno. Na dodatek zaczął padać deszcz, co sprawiło, że niewiele widziałem, jednak nie martwiłem się, bo byłem już niedaleko.
W końcu dotarłem. Zmarznięty i mokry wszedłem do środka, zamknąłem za sobą drzwi.
W pewnej chwili usłyszałem cichy płacz dochodzący z salonu. Szybko ściągnąłem mokrą kurtkę i po cichu wszedłem do pokoju. Spodziewałem się najgorszego, jednak to co tam zobaczyłem sprawiło, że się uśmiechnąłem.
Ally co chwila wycierała łzy chusteczką, podobnie Jessie. A to wszystko przez ten film, który oglądały.
-Szkoda, że taka miłość nie zdarza się codziennie.- wyszeptała starsza szatynka
-Jaka miłość?- spytałem, gdy wszedłem do salonu
-Widzę, że trochę zmokłeś. Idź się przebierz. Wtedy ci opowiem.- odparła trochę już uspokojona
Posłusznie poszedłem na górę do naszego pokoju.
Wyciągnąłem pudełeczko z pierścionkiem i schowałem głęboko w szafie. Mam nadzieję, że dziewczyna go nie znajdzie. Przebrałem się w suche rzeczy i zszedłem na dół.
Spojrzałem na dziewczyny i uśmiechnąłem się. Spały przytulone do siebie.
Wyłączyłem telewizor i wziąłem Jessie na ręce. Zaniosłem ją do jej pokoju i położyłem na łóżku. Położyłem obok niej pluszaka, którego ode mnie dostała. Popatrzyłem na nią i lekko się uśmiechnąłem. Gdyby nie różnica wieku i wzrost można by powiedzieć, że Jessie i Ally wyglądają jak dwie krople wody.
Zamknąwszy drzwi zszedłem do salonu. Powoli podniosłem Ally i zaniosłem ją do naszego pokoju.
Delikatnie położyłem ją na łóżku. Dziewczyna spała dalej jakby nigdy nic. Szybko przebrawszy się w mój strój do spania położyłem się na łóżku obok szatynki i szybko zasnąłem.

Witajcie. Rozdział jak widać trochę dłuższy, to dlatego, że miałam dziś wenę. Martwi mnie trochę to, że ostatnio nie mam w ogóle komentarzy. Pamiętajcie, że to bardzo motywuje. Next już we wtorek.
Pozdrawiam.