czwartek, 31 października 2013

Rozdział 42

Z Ally było trochę lepiej, już tak bardzo się nie trzęsła, za to mnie coraz bardziej dokuczał chłód.
Było jeszcze dość jasno, mimo dosyć późnej godziny. Po drodze mijaliśmy wiele osób, wśród nich były dziewczyny, które patrzyły na mnie z jakimś błyskiem w oczach, z pewnym pożądaniem.
-Czemu one się tak na mnie patrzą?-spytałem Ally
-A jak myślisz? Niecodziennie widzą pół nagiego, przystojnego, i dobrze zbudowanego chłopaka?
-Czyżbym wyczuwał w tobie nutkę zazdrości?
-No, może troszkę. Myślisz, że co czuję, kiedy inne dziewczyny patrzą z pożądaniem na mojego ukochanego?
-Nie wiem, ale pamiętaj, że jestem tylko twój, nic tego nie zmieni i nie zwracaj uwagi na inne dziewczyny, bo niejedna próbowała mnie poderwać, ale tylko tobie się udało.- uśmiechnąłem się 
Zawsze czekałem na tą właściwą dziewczynę i przypadek sprawił, że ja spotkałem. 
Jest piękna, mądra, utalentowana, ma też inne zalety, ma także i wady, ale dla mnie jest aniołem.
Mam nadzieję, że nic nie przeszkodzi naszej miłości i szczęściu.
Zanim się obejrzałem staliśmy już przy drzwiach naszego domu. Otworzyłem je i weszliśmy [ oczywiście nie zapomniałem ich potem zamknąć ] do środka. 
Razem z Ally poszliśmy na górę do naszego pokoju, chciałem ubrać jakąś koszulkę, Ally ściągnęła moje rzeczy i przebrała się w cieplejsze.
Zauważyłem, że szatynka jest umęczona dzisiejszym dniem. 
-Ally, co ty na to, żebyśmy oglądnęli jakąś komedię?- zaproponowałem, gdy byliśmy już ubrani
-Świetny pomysł- odpowiedziałam- Tylko później zrobię pranie, dobrze?
-Nie chcę cię wykorzystywać, Ally. 
-Chcę ci się jakoś odwdzięczyć, za to, że pozwoliłeś mi ze sobą zamieszkać, ale powiedz mi, robiłeś już wcześniej pranie?- spytała
-Nie robiłem, zawsze chodziłem do pralni i oni już tam prali moje rzeczy za drobną sumkę pieniędzy- przyznałem się bez bicia
-No to pokażę ci jak to się robi, dobrze?
-Dobrze, ale wpierw pójdziemy do salonu, żebyś odpoczęła.
Jak powiedziałem, tak zrobiliśmy. Wcześniej wziąłem koc i zeszliśmy na dół.
Przytuleni usiedliśmy wygodnie na kanapie i włączyłem telewizor. Akurat zaczynała się jakaś komedia.
Film był nawet dobry, ale w pewnej chwili zauważyłem, że Ally ogarnia zmęczenie.
Wyłączyłem telewizor i wziąłem Ally na ręce. Po cichutku zaniosłem ją do pokoju i delikatnie położyłem na łóżku.
Mnie także ogarnęło znużenie więc rozebrałem się i ubrałem mój standardowy strój do spania [ czyli jedynie czarne bokserki, bez koszulek, czy spodni, bo tak mi po prostu wygodniej ] i zszedłem do salonu.
Nie mogę zasnąć bez Ally, ale nie chciałem jej niepotrzebnie budzić, jedną noc mogę spędzić sam.
Położyłem się na kanapie i przykryłem dość cienkim kocem.
Próbowałem zasnąć, ale było ciężko. W końcu jednak mi się udało.








wtorek, 29 października 2013

Rozdział 41

Czekaliśmy na Deza, nie chcieliśmy się bawić bez niego, rudzielec wie jak zapewnić nam rozrywkę.
W końcu szedł w naszą stronę. Na jego widok oniemieliśmy. Niósł ze sobą górę jedzenia, co chwila mu coś wypadało.
-Dez, po co ci aż tyle jedzenie?- spytałem zdziwiony.
-To na wypadek gdybyśmy zgłodnieli- odparł
Nadal zdziwieni ruszyliśmy do kolejki,
Ja i Ally usiedliśmy w jednym wagoniku. Dez i jego jedzenie w drugim, a Trish w trzecim.
Ruszyliśmy dość szybko i jeszcze szybciej jechaliśmy. Połowa jedzenia rudzielca poleciała na różne strony świata, Dez zadowolony zbytnio nie był.
Ja natomiast ucieszyłem się z adrenaliny. Ostatnio trochę się zaniedbałem. Mało się ruszałem po moim wypadku, jednak zamierzam to odrobić i jak dawniej codziennie rano chodzić poćwiczyć lub pobiegać.
Spojrzałem na Ally, która cały czas się do mnie tuliła. Była blada jak ściana. Po za tym bardzo się trzęsła, mimo, że było naprawdę ciepło.
-Alluś, co się dzieje? Źle się czujesz?- spytałem, gdy już zeszliśmy z kolejki
-Nie, Austiś, no może troszkę. Ale to nic takiego naprawdę.
-Naprawdę nic ci nie jest?- nie byłem zbyt przekonany
-Naprawdę. Chodź dalej, przyjaciele na nas czekają- podeszła i przytuliła mnie.
Objąłem ją w talii i ruszyliśmy do diabelskiego młyna.
Dez i Tish, już na nas czekali. Standardowo usiadłem razem z Ally.
Trish i Dez początkowo nie chcieli usiąść obok siebie. Ale nie mieli innego wyboru.
Po chwili widziałem, że świetnie się dogadują.
-Może coś z tego będzie.- pomyślałem.
Za to z Ally rozmowa nam się nie kleiła. Było widać, ze z szatynką jest coraz gorzej. Ściemniało się, co oznaczało coraz niższą temperaturę. Może jeszcze bardzo zimno nie było, ale Ally tak się trzęsła, że myślałem, ze zaraz mi stąd odleci, Byliśmy na górze diabelskiego młyna, kiedy maszyna się zatrzymała.
Okazało się, że mieli jakąś awarię i zejdziemy stad za jakieś 10 minut.
Z moją Ally było naprawdę źle. Dziś była ubrana w bluzkę z krótkim rękawem i krótką spódnicę.
Ja natomiast ubrałem się w krótkie spodnie, koszulkę i na wszelki wypadek skórzaną kurtkę, moją ulubioną.
Ściągnąłem z siebie moja koszulkę i kurtkę i założyłem je na Ally.
-Lepiej Ally?-spytałem troskliwie
-O wiele lepiej, dziękuję. A tobie zimno nie będzie?- spytała widząc, mój nagi, umięśniony tors
-Nie, skąd-skłamałem, bo mnie także dokuczał chłód
W końcu zeszliśmy na dół. Czekali na nas przyjaciele.
-Austin, czemu jesteś pół nagi, kiedy jest dość zimno?-spytali niemal jednocześnie
-Ally było zimno to oddałem jej trochę mojego ubrania.
W milczeniu wracaliśmy do domu. Podziękowaliśmy Dezowi i Trish za świetną zabawę.
W dwójkę ruszyliśmy do domu.





niedziela, 27 października 2013

Rozdział 40

Oczami Austina

Promienie słońca leniwie wdzierały się do pokoju.
Powoli otworzyłem oczy i popatrzyłem na leżącą obok mnie szatynkę, która leżała przytulona do mojego boku i ręką obejmowała mój brzuch. Ally była naprawdę piękna, a ja czułem się wspaniale, że mam taką dziewczynę przy mnie.
Ally otworzyła swe piękne oczy i popatrzyła na mnie uśmiechnięta. Odwzajemniłem uśmiech.
Było nam bardzo przyjemnie. Nie chcieliśmy jeszcze wstawać. Była dopiero 7.
Leżeliśmy przytuleni do siebie do około 10, kiedy rozległ się dzwonek od drzwi.
-Austin, ja pójdę-powiedziała brunetka
-Nie, ja pójdę, lepiej się ubierz, Ally- odpowiedziałem i tak jak byłem ubrany, czyli w samych bokserkach zszedłem na dół.
Otworzyłem drzwi. Byli za nimi Dez i Trish. Chcieli coś powiedzieć, ale zamilkli i mrugnęli do siebie porozumiewawczo.
Zrozumiałem o co im chodzi. Większą część twarzy, mój brzuch oraz klatka piersiowa miałem umazane szminką Ally. Gdyby nigdy nic, powiedziałem;
-Cześć wam. Co tam?
-Chcieliśmy spędzić z wami więcej czasu, ale chyba wam nie przeszkadzamy?-spytali nieufnie
-Nie, no co wy.-odpowiedziałem i w tej chwili doszła do nas Ally.
Umówiliśmy się, że pójdziemy na miasto. Przyjaciele mają po nas przyjść tak za godzinę.
Wróciłem na górę się ubrać. Wziąłem orzeźwiający prysznic. Ally zrobiła podobnie.
Nie mieliśmy nic ciekawego do roboty, toteż usiedliśmy na kanapie i przytuleni oglądaliśmy jakąś komedię.
Po 11 rozległ się dzwonek. To byli nasi przyjaciele.
Ruszyliśmy do miasta. Dość szybko doszliśmy.
Wpierw weszliśmy do jakiejś małej knajpki coś zjeść. nikt z nas nie jadł dziś śniadania. Ja i Ally zamówiliśmy po sałatce. Dez i Trish wzięli sobie frytki. Trochę zdziwieni popatrzyli na nas, ale nic nie powiedzieli.
W końcu każdy z nas mógł zjeść swoje danie.
Dez chciał się napić, ale nie mógł otworzyć butelki.
-Głupia butelka. Kto ją zamykał?!-spytał oburzony
-Daj, ja otworzę-powiedziałem
-Na pewno nie dasz rady, ale okej- dał mi swój napój.
A ja z łatwością go otworzyłem i podałem oniemiałemu rudzielcowi.
Zjedliśmy, zapłaciliśmy i wyszliśmy z knajpki. Uzgodniliśmy, że pójdziemy do wesołego miasteczka, które jest niedaleko. Toteż dość szybko doszliśmy. Dez wniebowzięty od razu kupił i zjadł watę cukrową a my kontynuowaliśmy zabawę w wesołym miasteczku. 

Witajcie. Rozdział byłby dłuższy, ale jadę dziś do Rzeszowa i nie wyrobiłabym się. Dziś rozdział trochę wiejący nudą, ale pamiętajcie, niedługo się rozwinie. Dzisiejszy rozdział to rozdział już 40 i 10000 wyświetleń. 
 Bardzo dziękuję!

sobota, 26 października 2013

Rozdział 39

Szliśmy w milczeniu, kiedy nagle zaczął padać deszcz. Było mi naprawdę zimno. Austin to zauważył. bo bez słowa ściągnął z siebie marynarkę i założył ją na mnie.
-Nie będzie ci zimno?-spytałam
-Nie, no co ty.-odpowiedziałam, ale widziałam, że jednak trochę drży.
Było dość ciemno, toteż niewiele widzieliśmy. Deszcz nam też nie pomagał. Przechodziliśmy obok domu Trish. Podeszliśmy i zapukaliśmy. Otworzyła nam chyba jej mama.
-Dzień dobry. Nie za późno na odwiedziny? A ty pewnie jesteś Ally. Miło mi cię poznać-powiedziała- Zapraszam. Trish jest na górze wraz z Dezem.
Gdy usłyszałam, że jest z Dezem troszkę się zdziwiłam. Jednak poszliśmy na górę. Już chciałam wejść, ale usłyszałam chyba śmiech. Zdziwiona jeszcze bardziej, zapukałam. Otworzył nam rudowłosy.
-O cześć wam. Nieźle przemokliście, co? Wchodźcie.
W środku była Trish. Bardzo uśmiechnięta Trish. To wszystko było bardzo podejrzane. Ja i Austin chcieliśmy spytać się, czy pojechaliby z nami do Los Angeles. Blondyn wziął na siebie Deza, ja czarnowłosą. Chłopcy wyszli z pokoju.
-No co tam u ciebie słychać?-spytała
-Wszystko po staremu. Oprócz tego, że mam najwspanialszego chłopaka na świecie-powiedziałam
-No, opowiadaj jaki jest.
-Czekaj, chciałam się ciebie o coś spytać. Austin o to samo pyta się Deza. Czy pojechałabyś z nami do Los Angeles?- spytałam
-Czekaj, zaraz wrócę.-powiedziała
Wyszła, a za drzwiami usłyszałam krzyk radości. Po chwili wróciła.
-Mogę jechać.-oznajmiła poważnie
Porozmawiałyśmy jeszcze chwilę, po chwili wrócili chłopcy.
-Załatwione, a u was?-spytał blondyn
-Wszyscy jadą.
Posiedzieliśmy parę minut i wyszliśmy, bo przestało padać. Wracaliśmy trzymając się za ręce. Wstąpiliśmy jeszcze do moich rodziców. Dali nam zgodę na wyjazd. Powiedzieli też żebyśmy byli grzeczni i że Austin ma mnie pilnować, ech...
Szybko doszliśmy do naszego domu.
Gdy już weszliśmy i zamknęliśmy dom blondyn zapytał:
-Ally na co masz ochotę? Może na naleśniki?
A ja pamiętając naszą randkę odpowiedziałam:
-Na ciebie.
Poszliśmy na górę. Austin wziął mnie na ręce i położył na łóżku.
Delikatnie zaczął mnie całować po szyi, ściągnęłam z niego bluzkę i spodnie. On ściągnął ze mnie sukienkę. Kiedy jednak chciał rozpiąć mi biustonosz powiedziałam.
-Proszę Austin, jeszcze nie teraz.
-Więc na razie gra wstępna, robi się-powiedział uśmiechnięty.
Zostaliśmy w samej bieliźnie. Całowaliśmy się, z każdą chwilą coraz namiętniej i mocniej. On gładził powoli moje plecy, przeszedł mnie dreszcz. W subtelny sposób odwrócił się, teraz ja byłam na dole.
Zaczął muskać ustami moje odkryte części ciała. Powoli położył się na mnie, coraz bardziej na mnie napierając, co było nawet przyjemne. Po chwili jednak blondyn leżał na plecach. Położyłam się na nim i przytuliłam.
-Chciałabym się codziennie obok ciebie budzić Austin.-powiedziałam dość cicho.
-Ja także, Ally. Nikogo bardziej od ciebie nie pragnę. Jesteś najlepszą rzeczą, która mogła mi się przytrafić, ale żeby była jasność. To była tylko gra wstępna, prawda?
-Oczywiście-odparłam
-Cieszę się, bo to była tylko część tego co cię ze mną czeka i tego nie unikniesz-powiedział z chytrym uśmieszkiem.
Zmęczona dzisiejszymi wrażeniami położyłam się obok blondyna.
Przykrył nas i wtuleni w siebie zasnęliśmy.






czwartek, 24 października 2013

Rozdział 38

Oczami Ally

Byłam taka szczęśliwa! W końcu nasza pierwsza oficjalna randka.
 Miała się wcześniej odbyć, przeszkodziła nam w tym jednak moja babcia...
Chciałam ubrać się na dzisiejszą randkę naprawdę szałowo.
I tak zamierzałam zrobić.
Austin poszedł się ubrać, zrobiłam podobnie. Poszukałam nową, czerwoną, dość długą sukienkę i czarne szpilki. Ubrałam się i starannie umalowałam,
W końcu skończyłam. Efekt był naprawdę wspaniały. Sukienka z niezbyt głębokim dekoltem idealnie na mnie leżała. Szpilki były naprawdę ładne i dodawały mi trochę centymetrów, jednak i tak byłam niższa od blondyna.
Zadowolona z efektu zeszłam na dół. Stał tam blondyn ubrany w garnitur, który dodatkowo eksponował jego mięśnie i muskularną sylwetkę. Trzymał róże. Naprawdę piękne. Na mój widok chłopak oniemiał.
-Wow, Ally. Wyglądasz pięknie. Przy tobie najpiękniejsza róża to zwykły chwast.-powiedział i wręczył mi kwiaty. Włożyłam je do wazonu z wodą.
-Ty też wyglądasz niczego sobie, przystojniaczku.-przejechałam powoli ręką po jego umięśnionej klatce piersiowej- To gdzie idziemy?
-Do eleganckiej restauracji.
Wyszliśmy z domu. Szliśmy trzymając się za ręce. Między nami trwała cisza. Taka przyjemna cisza.
Pogoda była wspaniała. W oddali jednak się chmurzyło. Nie przeszkadzało mi to rozkoszować się ciepłem i blaskiem słońca.Wspaniale szumiał wiatr, ptaki śpiewały. Po prostu raj.
Rozmarzyłam się. Musiałam jednak wrócić do rzeczywistości, ponieważ już doszliśmy.
Restauracja była dość dużym budynkiem. Troszkę onieśmielona weszłam tam wraz z Austinem. Przy wejściu stał niski mężczyzna. Podeszliśmy do niego. On popatrzył do swojej dużej księgi i wpuścił nas bez zbędnych pytań. Poszedł za nami i pokazał nam nasz stolik. Wkrótce jednak musiał nas opuścić.
-Myślałam, że do takich miejsc trzeba mieć rezerwację Austin.-powiedziałam
-Mas rację. Rezerwowałem tu stolik wczoraj. Inni muszą być tu zapisani nawet kilka miesięcy wcześniej.
-Więc jak ci się to udało?
-Ludzie pamiętają moje skromne czyny, byli tak uprzejmi, że szybko nas zarezerwowali.
Naszą dyskusję przerwał kelner, który zaproponował danie dnia. Brzmiało naprawdę dziwnie, ale poprosiliśmy o kartę dań. Gdy popatrzyłam na ceny zdębiałam. Było tu naprawdę drogo. Blondyn jednak niewzruszony zamówił swoje danie i wodę. Poszłam w jego ślady.
Dość szybko je otrzymaliśmy. Równie szybko zniknęły z talerzy. Były naprawdę pyszne.
Zapragnęłam stąd wyjść. Nie dlatego, że mi się tu nie podobało. Po prostu nie lubię tłumów.
Jednak usłyszeliśmy muzykę. Austin zaprosił mnie do tańca. Nie potrafiłam mu odmówić.
Ostatnio blondyn trochę mnie podszkolił w tańcu. Zaczęliśmy tańczyć w rytm jakiejś spokojnej melodii, gdy usłyszeliśmy, że ktoś wszedł na scenę z informacją.
-Witam państwa. Zapewne mieliście nadzieję, że dziś specjalnie dla was zaśpiewa pewien muzyk. Niestety, dziś nie wystąpi. Bardzo was przepraszamy.
Popatrzyłam na przygnębionych ludzi. Austin najwyraźniej zauważył smutek gości, bo wszedł na scenę i szepnął coś na ucho tamtemu mężczyźnie.
-Proszę państwa. Ten oto człowiek zgodził się dla państwa zaśpiewać. W takim razie zapraszam i już nie przeszkadzam.
Austin wziął od niego mikrofon i puścił do mnie oko. Uśmiechnęłam się do niego. Zaczęła lecieć muzyka, a on zaczął śpiewać jedną z moich piosenek. Była to piosenka ''A Billion Hits''. Zaśpiewał ją naprawdę dobrze. Gdy skończył rozległy się gromkie brawa. Dołączyłam się do nich. Po chwili blondyn zszedł do mnie.
-Zatańczysz?-spytał
-Oczywiście.-odparłam
Tańczyliśmy w rytm dość szybkiej piosenki. Szybko się skończyła i zamiast niej była wolna melodia.
Przytuliłam się do niego, a on do mnie. Razem powoli sunęliśmy po parkiecie. Gdy skończyła się muzyka.popatrzyłam Austinowi głęboko w oczy. Jego oczy były piękne. Wszytko przestało się liczyć. Istnieliśmy tylko my. Zaczęliśmy się do siebie zbliżać. Jednak w porę się opanowałam. Połozylam palce na jego ustach i szepnęłam.
-Nie tutaj.
Poszliśmy szybko zapłacić. Oczarowani wyszliśmy z budynku.

Witajcie. Rozdział dziś trochę dłuższy z okazji tego, że w niedzielę gdzieś jadę i nie wiem czy wyrobię się z dłuższym rozdziałem. Dodałam dziś dwie nowe strony na blogu. Bohaterowie i kontakt. Mam nadzieję, że rozdział się podoba. Cieszy mnie również to, że przybywa czytelników.
Pozdrawiam.
  
 

wtorek, 22 października 2013

Rozdział 37

Oczami Austina

Powoli dochodziliśmy do domu. Nie śpieszyło się nam. No bo, co mamy robić, gdy mamy aż 4 miesiące wakacji? Nigdy nie spodziewałem się czegoś takiego, ale zastanawia mnie jedno:
Kto podpalił naszą szkołę?
Zadręczałem się myślami, Ally chyba to zauważyła.
-Austin, nad czym tak rozmyślasz?-spytała
-Nad szkołą wolnym czasem i tym co będziemy robić.
-Wiesz, zanim się przeprowadziłam do Miami mieszkałam w Los Angeles. Nie sprzedaliśmy poprzedniego domu, więc jeśli chciałbyś to wraz z Dezem i Trish moglibyśmy tam na trochę wyjechać i odpocząć. Przy okazji poznałbyś moich poprzednich znajomych.
-Serio?-ucieszyłem się-Zawsze chciałem zobaczyć miasto aniołów i Hollywood.
-Cieszę się. Spytajmy się najpierw Deza i Trish, więc się aż tak nie ekscytuj.-przystopowała mnie
Szczęśliwy ruszyłem z Ally dalej. Pojechać do Los Angeles? To naprawdę niesamowite!
Musiałem w końcu jednak zejść na ziemię, bo już doszliśmy.
Weszliśmy na górę i poszliśmy do naszego pokoju.
 Ściągnąłem moją bluzkę, Ally zaczęła zdejmować ze mnie opatrunek. Dość szybko skończyła.
Za mną znajdowało się lustro. Przejrzałem swoje plecy i w pewnej chwili ujrzałem coś co przykuło moją uwagę. To była chyba blizna, ale nie jestem pewien...
-Coś się stało?-spytała w pewnej chwili Ally
-Tak. Co ja mam na plecach? To chyba blizna-powiedziałem
-To prawda. Po twoim wypadku w tym płonącym budynku musiałeś przejść małą operację, bo jeden z odłamków znajdował się w twoim ciele. I po tym masz tą dość dużą bliznę.
-Super-powiedziałem sarkastycznie-Ale nie chcesz ode mnie odejść lub coś podobnego?-spytałem smutny-Blizny szpecą, a ja mam aż trzy.
-No coś ty, głuptasie.Oczywiście, że nie. Jak coś takiego mogło przyjść ci do głowy? Blizny może i niektórych szpecą, ale u ciebie sprawiają, że jesteś jeszcze bardziej przystojny.
Przytuliłem ją i pocałowałem w usta. W pewnej chwili przypomniało mi się, że miałem ją zabrać na randkę.
-Ally, pozwolisz, że zaproszę cię na randkę?
-Jasne, że tak. Nie musisz się nawet pytać. Gdziekolwiek z tobą pójdę, wiem, że przy tobie jestem bezpieczna.


Witajcie. Parę osób ostatnio pisało mi, ze rozdziały mogłyby być trochę dłuższe. Wiem o tym i obiecuję, że postaram się, by rozdziały w dni wolne były trochę dłuższe. Niestety, ale na tygodniu mam mało czasu.
Pozdrawiam.
Ps. W moim opisie dodaję mój e-mail. Jeśli ktoś miałby do mnie pytania lub prośby to zapraszam do pisania.

niedziela, 20 października 2013

Rozdział 36

Wzięłam ubrania i poszłam do łazienki. Weszłam pod prysznic.
Gdy zimny, orzeźwiający strumień wody spływał po moim ciele mogłam się uspokoić i spokojnie pomyśleć.
-Co Austin zawinił temu brunetowi?-pomyślałam-Przecież nikomu nie szkodzi, za to chętnie innym pomaga.
Rozmyślałam tak dalej i w pewnej chwili usłyszałam pukanie do drzwi.
-Ally, wszystko w porządku?-spytał znajomy głos
-Tak, a czemu pytasz?-odpowiedziałam
-Siedzisz tam naprawdę długo, już zaczynałem się powoli martwić.
-Nic mi nie jest, Austin. Ale tak w ogóle, ile już tu jestem?
-Jakieś półtora godziny.
-O kurczę, zaraz wyjdę.
Szybko się wytarłam i ubrana wyszłam.
-Zamyśliłaś się w łazience?-spytał mój chłopak
-Tak, to co robimy?
-Może chodźmy na spacer?
Wyszliśmy z domu [ nie zapomnieliśmy go teraz zamknąć].
Kierowaliśmy się do parku, gdy usłyszeliśmy jakieś krzyki.
Pobiegliśmy tam najszybciej jak umieliśmy. Okazało się, że starsza pani wołała o pomoc, bo jej kot utknął na drzewie. Nie miałam ochoty wdrapywać się na drzewo, ale blondyn, zanim się obejrzałam był już na drzewie i trzymał kota. Zszedł z drzewa i oddał zwierzę właścicielce.
Pożegnaliśmy się z nią i ruszyliśmy dalej. Jednak po chwili coś mi się przypomniało.
-Austin, chodź na chwilę ze mną do szpitala-powiedziałam
-Co się stało, źle się poczułaś?-spytał troskliwie
-Nie, chodzi o to, że chciałam się zapytać lekarza, czy potrzebny ci ten opatrunek, bo widzę, że bardzo ci przeszkadza.
-No dobrze, chodź.
Szybko doszliśmy. Gdy weszliśmy, lekarze zrobili na nas wielkie oczy.
-Nie dziwię się im-pomyślałam
Pamiętałam poprzednią wizytę blondyna tutaj, lekarze zachwyceni nie byli. teraz też nie.
Podeszliśmy do lekarza, który bardzo dobrze nas zna. Na nasz widok, zlał się potem, ale w porę się opanował.
-W czymś pomóc?-spytał
-Tak, chcielibyśmy wiedzieć, czy Austin może już zdjąć bandaż.
-Zapraszam do gabinetu.
Weszliśmy za nim. On obejrzał chłopaka i był bardzo zdziwiony, że chłopak tak szybko wyzdrowiał.
Według niego, blondyn mógł już zdjąć opatrunek. Szybko wyszliśmy ze szpitala i kierowaliśmy się ku domu.

Witajcie. 
Dziś o 18.00 jest kolejna akcja #R5ComeToPoland na Twitterze o 18.00
Na pewno damy radę! Pozdrawiam.