czwartek, 7 listopada 2013

Rozdział 47

Siedziałem na krześle, w dość szarym i ponurym korytarzu, chyba na kogoś czekałem.
Po chwili podszedł do mnie lekarz. I oznajmił mi straszną wiadomość:
-Przykro mi, robiliśmy co mogliśmy. Niestety, nie udało się nam uratować pani Ally. Nie żyje...

Zerwałem się z krzykiem. Byłem zlany potem.
-To był tylko zły sen- pomyślałem i popatrzyłem na brunetkę
Wyglądała spokojnie, spokojniej niż zwykle. Nie obchodzą jej codzienne troski życie. 
Za to ja co chwila się denerwuję i nawet nie mogę spokojnie spać.
Był dopiero środek nocy. Próbowałem jeszcze usnąć, ale na niewiele się to zdało. 
Wyszedłem z sali, akurat przechodził dobrze znany mi lekarz. Widząc mnie od razu się uśmiechnął.
-Witam pana Austina. Widzę, że niezbyt dobrze się spało.
-Nie za bardzo- odparłem
-Może trochę pana pocieszę. Mamy dzisiaj w planie wybudzenie pani dziewczyny.
-To super. Ale na razie muszę wyjść na chwilę do domu. Nie budźcie jej beze mnie, dobrze?
-Dobrze, do widzenia i niech pan uważa, o tej porze dnia jest dość niebezpiecznie.
Nie usłyszałem ostatniego zdania, bo śpieszyłem się do domu.
Wyszedłem ze szpitala. Do mojego domu jest około 10 kilometrów, szybkim marszem dojdę tam ja jakieś 20 minut.
W pewnej chwili poczułem na sobie czyjś wzrok. Przyspieszyłem. Powoli odwróciłem wzrok. Szło za mną trzech dość niskich i grubych facetów. Już z tej odległości czułem od nich alkohol.
Wtedy jeden z nich niespodziewanie podstawił mi nogę. Nie widziałem jej i dlatego się wywróciłem.
Szybko wstałem. Wtedy jeden z nich się odezwał:
-Gdzie to się chodzi o tej porze, co? Mogło cię przecież spotkać coś złego, nie?- zaśmiał się obleśnie
-A mogło coś gorszego od was?- odparłem
-Cięta riposta, co? Ciekawe co powiesz teraz- powiedział i wziął do ręki grubą gałąź.
Nie miał chyba dobrych zamiarów, Ruszył na mnie. Reszta się temu przyglądała.
Oprawca próbował parę razy mnie uderzyć, jednak ja zawsze unikałem jego ataków, nie pomagało mu to, że był trochę pijany. W końcu zniecierpliwiony lekko go popchnąłem, on upadł na ziemię i nie miał zamiaru się podnosić.
Reszta grupy, która dotychczas biernie się przyglądała uciekła wraz z pijanym kolegą.
-To jeszcze nie koniec!- krzyknęli, gdy byli już daleko
Zmęczony ruszyłem do domu.
Sam nie wiem jak, ale zawsze muszę przyciągnąć jakiś szumowiny....
W końcu doszedłem. Wziąłem krótki prysznic, umyłem zęby, przebrałem się.
Zamknąłem drzwi i wyszedłem na zewnątrz. W 15 minut byłem z powrotem w szpitalu.
Już dzisiaj wybudzą Ally. Sam nie wiem jak ja przekażę jej smutną wiadomość.


wtorek, 5 listopada 2013

Rozdział 46

-Zanim to panu powiem, niech pan obieca, że się  nie zdenerwuje, dobrze? Wiem ile pani Ally dla pana znaczyła, a my już wiemy do czego jesteś zdolny.
-Dobrze, więc co chciał mi pan powiedzieć?
-Podejrzewamy, ze panna Ally zaraziła się wścieklizną, niestety ma około 10% szans na przeżycie. Musimy to jeszcze potwierdzić dodatkowymi badaniami, ale to chyba jest już przesądzone, przykro mi.
Poczułem się słabo, usiadłem na krześle. Czułem, że zemdleję, jednak lekarz nadal mówił.
-Wszystko w porządku? Nie chciałem panu tego mówić, ale jest jeszcze jedna sprawa do omówienia, ale czy na pewno wszystko dobrze?
-Nie za bardzo, ale o co chodzi?
-Pacjentka straciła dość dużo krwi, niestety,ale potrzebne jest przetoczenie. Czy są jeszcze jej rodzice?
-Dopiero wyszli.
-To niedobrze. Transfuzja krwi musi zostać przeprowadzona jak najszybciej.
-A co ze mną?- spytałem
-Hm- zastanowił się- pobierzemy panu krew i ją przebadamy, proszę za mną.
Udaliśmy się do jego gabinetu.
Pobrali mi tam krew i przebadali. Okazało się, ze mam tą samą krew co Ally, mogę oddać jej moją krew.
-Nie ma na co czekać. Proszę za mną- powiedział lekarz.
Posłusznie udałem się za nim. W gabinecie zabiegowym oddałem dość dużą ilość mojej krwi. Dla mnie było to jednak mało ważne.
Mój organizm w końcu wytworzy ilość brakującej krwi, ale u Ally, niestety będzie inaczej. Jest bardzo osłabiona, dlatego niezbędna była transfuzja.
 Lekarze pozwolili mi wejść do Ally, oni w tym czasie podłączali jej moją krew.
Usiadłem na krześle obok niej. Była w stanie śpiączki farmakologicznej. Wyglądała bezbronnie, a ja po raz pierwszy w życiu nie mogłem jej obronić...
-Trzymaj się, mała- szepnąłem do niej, chyba mnie słyszała, ale nie mam pewności.
-Kiedy ją wybudzicie?- spytałem pielęgniarkę
-Za dzień, dwa, zobaczymy- odparła
-A dlaczego musiałem oddać moją krew? Myślałem, że w szpitalach macie jej wystarczające ilości.
-Wasza grupa krwi jest dość rzadka, niestety nie ma jej w naszym szpitalu.
Nie pytałem o więcej. Posiedziałem jeszcze przy szatynce, w pewnej chwili lekko ścisnąłem jej rękę.
Posiedziałem tak jeszcze chwilę, dopóki mnie stamtąd nie wygonili. Krążyłem dość długo po korytarzu bez celu. W końcu ogarnęło mnie znużenie. Nie chciałem jednak odchodzić zbyt daleko od Ally.
Dlatego usiadłem na krześle i czekałem. Zastanawiałem się nad naszymi wspólnie spędzonymi chwilami. Przecież się kochamy, a Ally może teraz umrzeć. To ja powinienem być na jej miejscu. Ale może nie umrze. Przecież będą jeszcze dodatkowe badania. Nadzieja umiera przecież ostatnia...
Już zasypiałem, kiedy ktoś szturchnął mnie lekko w ramię. Była to pielęgniarka.
- Może pójdzie pan do domu? Robi się późno.
-Nie opuszczę Ally- odparłem
-Też tak myślałam. Pański upór i siła są nam bardzo dobrze znane. Niech pan pójdzie ze mną. W sali pana ukochanej rozłożę łóżko polowe. Będzie pan mógł być blisko Ally, dobrze?
-Dziękuję- odpowiedziałem
Gdy rozłożono łóżko, podszedłem do Ally, lekko pocałowałem ja w czoło i smutny położyłem się spać.


poniedziałek, 4 listopada 2013

Rozdział 45

Dziewczyna była prawie cała obandażowana, z wielu opatrunków nadal sączyła się krew.
Na ten widok Dez miał ochotę zemdleć, a tata szatynki ścisnął pięści ze złości. W międzyczasie przewieźli Ally gdzieś indziej.
W pewnej chwili pan Lester podszedł do mnie i mocno przycisnął mnie do ściany. Ja z żalu i bezsilności nie miałem siły się obronić.
-Czemu nic nie zrobiłeś!?- krzyknął- Czemu jej nie obroniłeś!?
-Lester, zostaw go, to nie jego wina!- broniła mnie pani Penny
W pewnej chwili odzyskałem moją całą siłę i z łatwością odepchnąłem ojca Ally.
Ten najwyraźniej zdziwił się moją siłą i determinacją. Podszedłem do niego i pomogłem mu wstać.
-Austin, nie wiedziałem, że drzemie w tobie taki lew, że jest w tobie taka siła. Wybacz mi, że cię przycisnąłem, ale martwię się o Ally.
-Jak my wszyscy- szepnęła Trish
Nie wytrzymałem, dałem upust mej całej złości. Podszedłem do ściany  i mocno w nią uderzyłem..
-To powinienem być ja!- krzyknąłem- To powinienem być ja!- krzyknąłem raz jeszcze, powtarzałem te słowa jeszcze kilka razy, za każdym razem coraz ciszej.
Po moim policzku spłynęła pojedyncza łza. Czarnowłosa podeszła do mnie i mnie przytuliła, po chwili dołączył do niej rudzielec.
- Austin, wiem, że trochę nie w porę, ale mam dla ciebie propozycję- odezwał się niepewnie tata Ally- Gdy już będzie po wszystkim, czy wybrałbyś się kiedyś ze mną na mały sparing? Jestem pod wrażeniem twojej siły, która znacznie przewyższa moją i chciałbym cię przeprosić za moje zachowanie, więc co ty na to?
-Nie wiem, przemyślę to, ale dziękuję za propozycję.
Dalej czekaliśmy w napięciu, kiedy państwo Dawson oznajmili:
-Słuchajcie, bardzo byśmy chcieli tu zostać, ale musimy prowadzić sklep. Poinformujcie nas gdy będzie coś wiadomo- powiedzieli i wyszli
Od razu, gdy wyszli rozległ się telefon Deza.
-Sorry, Austin, ale muszę już iść. Rodzice dzwonią.
-Ja też pójdę, pewnie za chwilę będę mieć obiad
Pożegnałem się z nimi. Zostałem sam.
Akurat podszedł do mnie lekarz, którego trochę wcześniej odrobinkę poturbowałem.
-Witam, A gdzie się podziała reszta?- spytał
-Musieli wyjść. A co z Ally?-spytałem
-Niestety nie mam dla pana dobrych wieści.
To co powiedział sprawiło, że poczułem się słabo, wręcz fatalnie.
Byłem najbardziej nieszczęśliwą osobą na świecie.

Dodaję ten rozdział z nudów, jutro spodziewajcie się następnego.
Jak ten czas szybko leci, nieprawdaż? Już mamy listopad.
Rozdział już 45, trochę wieje nudą, ale to co powie lekarz będzie naprawdę złe, ale czy okaże się prawdą i co to takiego? To i wiele więcej w następnym rozdziale.
Czy wiedzieliście, że Ross Lynch w serialu Ultimate spider-man [ czyli u nas niesamowity spider-man] podkładał głos pod postać Werewolf By Night?


Widać, że chłopak ma coraz większą popularność i nie dziwię się temu.
Poza tym Ross świetnie wczuł się w rolę wilkołaka, chyba mu to przyznacie?


niedziela, 3 listopada 2013

Rozdział 44

Przyjechała po paru minutach, jednak dla mnie była to cała wieczność.
Szybko zabrali Ally, ale nie pozwolili mi ze sobą jechać. Szybko odjechali, a ja chciałem jak najszybciej dotrzeć do cierpiącej Ally.
Czułem się winny jej cierpieniu, nie obroniłem jej dostatecznie szybko, gdybym wyszedł sam to pies by jej nie zaatakował.
Od szpitala dzieliło mnie jakieś 10 kilometrów. Dystans dość duży, ale nie przeszkodziło mi to i zacząłem biec w stronę budynku.
Dodarłem tam po jakiś 15 minutach, akurat ją przywieźli. W szpitalu wieźli ją gdzieś bardzo szybko. Wyglądało to bardzo źle.
Nie mogąc wytrzymać w samotności i napięciu zadzwoniłem do rodziców szatynki. Powinni wiedzieć.
-Dzień dobry...- zacząłem niepewnie
-O, witaj Austin- powiedziała mama Ally- W jakiej sprawie dzwonisz?
-Państwa córka, Ally jest w szpitalu
-Co, ale dlaczego? Czekaj, później mi powiesz, zaraz tam dojedziemy. Dziękuję, że mnie poinformowałeś.
Po chwili zadzwoniłem także do Deza i Trish. Obiecali, że przyjadą niedługo.
Czekając na nich usiadłem w poczekalni i niecierpliwie czekałem na informacje.
Pierwsi nadeszli moi przyjaciele.
Wcześniej zdążyłem powiedzieć im tylko, że Ally jest w szpitalu, nie wiedzą w jakim jest stanie...
-Jak się czujesz, stary?- spytał Dez
-Fatalnie- odparłem- To moja wina, że Ally tu jest.
-Na pewno nie. Zrobiłeś co mogłeś- powiedziała Trish- Ale co się stało? Nie zdążyłeś nam powiedzieć.
Opowiedziałem im wszystko od początku. Oni coraz bardziej poważnieli, a czarnowłosa uroniła kilka łez.
W międzyczasie przybyli państwo Dawson. Im także wszystko powiedzieliśmy.
Po wszystkim usiadłem na krześle zrezygnowany i pełen winny.
Inni to chyba zauważyli, bo zaczęli mnie pocieszać. Niewiele to jednak mi pomogło.
Czekaliśmy na jakieś informacje, w międzyczasie państwo Dawson wyszli się przewietrzyć.
Akurat obok przechodził jakiś lekarz.
-Dzień dobry.- zacząłem
-Dzień dobry, przepraszam, ale śpieszę się.
-Widzę- mruknąłem- Czy wiem pan coś na temat Allyson Dawson? Niedawno ją tu przywieźli.
-Przykro mi, ale takie informację mogę mówić tylko rodzinie. Należy pan do niej?
-Nie...
-Więc żegnam- powiedział i chciał odejść.
Dalego nie zaszedł. Przycisnąłem go lekko do ściany. Z każdą chwilą coraz mocniej napierałem.
-No dobrze, dobrze. Poznałem pana, sprawiasz nam tu same kłopoty. Już mówię.
Wrócili rodzice Ally. Lekarz nie zdążył nam nic powiedzieć, bo obok nas przewozili Ally.
Na jej widok wszystkim zatrzymały się serca. Trish i mama Ally zaczęły płakać. Szatynka wyglądała strasznie...

Witajcie. Rozdział trochę pesymistyczny, no ale cóż, zdarza się.
Mam do was pewne pytanie, czy wiedzieliście, że Ross Lynch [Austin i Ally], Debby Ryan [ Jessie ] i Bridgit Mendler        
[ Powodzenia Charlie ] wystąpią w nowym filmie Disneya pt ''Muppets Most Wanted''?
A tu macie zwiastun, gdzie widać wymienione przeze mnie gwiazdy Disneya.  








sobota, 2 listopada 2013

Rozdział 43

Otworzyłem swoje oczy około 4 rano. Poszedłem na górę, do naszego pokoju.
Otworzyłem drzwi i powoli wszedłem.
Popatrzyłem na Ally. Tak słodko spała. Nie miałem serca jej budzić. I nie zamierzałem, niech odpoczywa.
Po cichu się przebrałem i zszedłem na dół. Wziąłem jabłko i wyszedłem pobiegać.

Oczami Ally

Wstałam około 7. Czułam się dużo lepiej.
Myślałam, że jestem chora, ale to chyba było z przemęczenia. Zdziwiłam się, bo pamiętam, że zasnęłam w salonie, więc co ja tutaj robię? Pewnie Austin mnie tu przyniósł. No właśnie, gdzie jest blondyn?
Szybko się przebrałam i zeszłam na dół. Przestraszyłam się nie na żarty, ale zaraz się uspokoiłam, bo chłopak właśnie wszedł do domu. Był najwyraźniej zmęczony i zadowolony.
-Gdzie byłeś?-spytałam
-Byłem pobiegać, jadłaś już śniadanie?
-Jeszcze nie- odparłam- A ty?
-Też nie. Poczekaj, pójdę wziąć prysznic i zaraz coś dobrego zrobię, okej?
Wrócił po jakiś 20 minutach i od razu poszedł do kuchni.
-Austin, pomóc ci?- spytałam, bo wiedziałam już co chłopak zamierza przyrządzić
-Jasne, pamiętasz jeszcze może jak smakują naleśniki?- spytał z uśmieszkiem
Nic nie odparłam. Podeszłam do szafki i zamierzałam wyciągnąć mąkę, jednak szafka jak dla mnie była dość wysoko. Stanęłam na palcach i już ją wyciągałam, kiedy ona nagle się wysypała.
Brudną miałam tylko bluzkę, ale kiedy się odwróciłam od razu zaczęłam się śmiać. Blondyn był cały biały.
Jego twarz, włosy, ubrania były białe, gdyby to nie był on, pomyślałabym, że to jakiś duch.
-Ally?- krzyknął - Dopiero brałem prysznic.
-Wiem i przepraszam. Nie wiedziałam, że jesteś za mną.
-Teraz trzeba kupić mąkę, chyba, że chcesz zjeść coś innego.
-Wiem, zaraz po nią pójdę.
-Pójdę z tobą. Tylko znowu wezmę prysznic. Potem oboje się przebierzmy, dobrze?- dodał po chwili
-Dobrze-odparłam

Oczami Austina

Po pół godzinie byliśmy już gotowi. Wyszliśmy i kierowaliśmy się do sklepu. który był jakieś 10 minut drogi od naszego domu. Byliśmy pochłonięci rozmową. W pewnej chwili usłyszałem groźne szczekanie i zobaczyłem, że do Ally skoczył jakiś wielki pies.
Wywrócił ją i zaczął ją wściekle gryźć. Słyszałem jej krzyki. Kiedy siłą odciągałem zwierzę widziałem przerażenie w oczach szatynki. Ja także byłem przerażony.
Pies uciekł. Szybko wezwałem karetkę i ukląkłem przy Ally. Wyglądała strasznie. Na całym ciele miała ugryzienia psa. Większe lub mniejsze. Wszędzie była jej krew. Ściągnąłem z siebie moją ulubioną kurtkę i przykryłem ją, bo wiedziałem, że osoby ranne szybko tracą ciepło ciała.
Trwałem dalej przy niej i czekałem na karetkę.







czwartek, 31 października 2013

Rozdział 42

Z Ally było trochę lepiej, już tak bardzo się nie trzęsła, za to mnie coraz bardziej dokuczał chłód.
Było jeszcze dość jasno, mimo dosyć późnej godziny. Po drodze mijaliśmy wiele osób, wśród nich były dziewczyny, które patrzyły na mnie z jakimś błyskiem w oczach, z pewnym pożądaniem.
-Czemu one się tak na mnie patrzą?-spytałem Ally
-A jak myślisz? Niecodziennie widzą pół nagiego, przystojnego, i dobrze zbudowanego chłopaka?
-Czyżbym wyczuwał w tobie nutkę zazdrości?
-No, może troszkę. Myślisz, że co czuję, kiedy inne dziewczyny patrzą z pożądaniem na mojego ukochanego?
-Nie wiem, ale pamiętaj, że jestem tylko twój, nic tego nie zmieni i nie zwracaj uwagi na inne dziewczyny, bo niejedna próbowała mnie poderwać, ale tylko tobie się udało.- uśmiechnąłem się 
Zawsze czekałem na tą właściwą dziewczynę i przypadek sprawił, że ja spotkałem. 
Jest piękna, mądra, utalentowana, ma też inne zalety, ma także i wady, ale dla mnie jest aniołem.
Mam nadzieję, że nic nie przeszkodzi naszej miłości i szczęściu.
Zanim się obejrzałem staliśmy już przy drzwiach naszego domu. Otworzyłem je i weszliśmy [ oczywiście nie zapomniałem ich potem zamknąć ] do środka. 
Razem z Ally poszliśmy na górę do naszego pokoju, chciałem ubrać jakąś koszulkę, Ally ściągnęła moje rzeczy i przebrała się w cieplejsze.
Zauważyłem, że szatynka jest umęczona dzisiejszym dniem. 
-Ally, co ty na to, żebyśmy oglądnęli jakąś komedię?- zaproponowałem, gdy byliśmy już ubrani
-Świetny pomysł- odpowiedziałam- Tylko później zrobię pranie, dobrze?
-Nie chcę cię wykorzystywać, Ally. 
-Chcę ci się jakoś odwdzięczyć, za to, że pozwoliłeś mi ze sobą zamieszkać, ale powiedz mi, robiłeś już wcześniej pranie?- spytała
-Nie robiłem, zawsze chodziłem do pralni i oni już tam prali moje rzeczy za drobną sumkę pieniędzy- przyznałem się bez bicia
-No to pokażę ci jak to się robi, dobrze?
-Dobrze, ale wpierw pójdziemy do salonu, żebyś odpoczęła.
Jak powiedziałem, tak zrobiliśmy. Wcześniej wziąłem koc i zeszliśmy na dół.
Przytuleni usiedliśmy wygodnie na kanapie i włączyłem telewizor. Akurat zaczynała się jakaś komedia.
Film był nawet dobry, ale w pewnej chwili zauważyłem, że Ally ogarnia zmęczenie.
Wyłączyłem telewizor i wziąłem Ally na ręce. Po cichutku zaniosłem ją do pokoju i delikatnie położyłem na łóżku.
Mnie także ogarnęło znużenie więc rozebrałem się i ubrałem mój standardowy strój do spania [ czyli jedynie czarne bokserki, bez koszulek, czy spodni, bo tak mi po prostu wygodniej ] i zszedłem do salonu.
Nie mogę zasnąć bez Ally, ale nie chciałem jej niepotrzebnie budzić, jedną noc mogę spędzić sam.
Położyłem się na kanapie i przykryłem dość cienkim kocem.
Próbowałem zasnąć, ale było ciężko. W końcu jednak mi się udało.








wtorek, 29 października 2013

Rozdział 41

Czekaliśmy na Deza, nie chcieliśmy się bawić bez niego, rudzielec wie jak zapewnić nam rozrywkę.
W końcu szedł w naszą stronę. Na jego widok oniemieliśmy. Niósł ze sobą górę jedzenia, co chwila mu coś wypadało.
-Dez, po co ci aż tyle jedzenie?- spytałem zdziwiony.
-To na wypadek gdybyśmy zgłodnieli- odparł
Nadal zdziwieni ruszyliśmy do kolejki,
Ja i Ally usiedliśmy w jednym wagoniku. Dez i jego jedzenie w drugim, a Trish w trzecim.
Ruszyliśmy dość szybko i jeszcze szybciej jechaliśmy. Połowa jedzenia rudzielca poleciała na różne strony świata, Dez zadowolony zbytnio nie był.
Ja natomiast ucieszyłem się z adrenaliny. Ostatnio trochę się zaniedbałem. Mało się ruszałem po moim wypadku, jednak zamierzam to odrobić i jak dawniej codziennie rano chodzić poćwiczyć lub pobiegać.
Spojrzałem na Ally, która cały czas się do mnie tuliła. Była blada jak ściana. Po za tym bardzo się trzęsła, mimo, że było naprawdę ciepło.
-Alluś, co się dzieje? Źle się czujesz?- spytałem, gdy już zeszliśmy z kolejki
-Nie, Austiś, no może troszkę. Ale to nic takiego naprawdę.
-Naprawdę nic ci nie jest?- nie byłem zbyt przekonany
-Naprawdę. Chodź dalej, przyjaciele na nas czekają- podeszła i przytuliła mnie.
Objąłem ją w talii i ruszyliśmy do diabelskiego młyna.
Dez i Tish, już na nas czekali. Standardowo usiadłem razem z Ally.
Trish i Dez początkowo nie chcieli usiąść obok siebie. Ale nie mieli innego wyboru.
Po chwili widziałem, że świetnie się dogadują.
-Może coś z tego będzie.- pomyślałem.
Za to z Ally rozmowa nam się nie kleiła. Było widać, ze z szatynką jest coraz gorzej. Ściemniało się, co oznaczało coraz niższą temperaturę. Może jeszcze bardzo zimno nie było, ale Ally tak się trzęsła, że myślałem, ze zaraz mi stąd odleci, Byliśmy na górze diabelskiego młyna, kiedy maszyna się zatrzymała.
Okazało się, że mieli jakąś awarię i zejdziemy stad za jakieś 10 minut.
Z moją Ally było naprawdę źle. Dziś była ubrana w bluzkę z krótkim rękawem i krótką spódnicę.
Ja natomiast ubrałem się w krótkie spodnie, koszulkę i na wszelki wypadek skórzaną kurtkę, moją ulubioną.
Ściągnąłem z siebie moja koszulkę i kurtkę i założyłem je na Ally.
-Lepiej Ally?-spytałem troskliwie
-O wiele lepiej, dziękuję. A tobie zimno nie będzie?- spytała widząc, mój nagi, umięśniony tors
-Nie, skąd-skłamałem, bo mnie także dokuczał chłód
W końcu zeszliśmy na dół. Czekali na nas przyjaciele.
-Austin, czemu jesteś pół nagi, kiedy jest dość zimno?-spytali niemal jednocześnie
-Ally było zimno to oddałem jej trochę mojego ubrania.
W milczeniu wracaliśmy do domu. Podziękowaliśmy Dezowi i Trish za świetną zabawę.
W dwójkę ruszyliśmy do domu.