Oczami Ally
Przez ostatni czas w ogóle nie zmrużyłam oka. Myślę tylko o jednej rzeczy, a raczej o jednej osobie. Na samo wspomnienie o nim przed moimi oczami pojawiają się nasze najpiękniejsze chwile spędzone razem. Na każdą myśl o blondynie łzy same spływają mi po policzkach. Na szczęście mam jeszcze Deza i Trish.
Zawsze, gdy widzą mój smutek i przygnębienie próbują mnie pocieszyć. Rzadko jednak im się to udaje.
-Jak on mógł po tym wszystkim zrobić mi taką krzywdę?- często zadaję sobie to pytanie, gdy jestem sama.
Niestety, nie znam odpowiedzi na to pytanie...
Oczami Austina
-Ha ha, dobre- zaśmiałem się- Wiesz, muszę przyznać, że świetnie mi się z tobą gada, Maddie
-Mam podobne odczucia co do ciebie- odparła i uśmiechnęła się
Od kilku godzin siedzieliśmy razem w kawiarni uśmiechnięci od ucha do ucha.
W pewnej chwili z torebki blondynki rozległ się dźwięk dzwoniącej komórki. Dziewczyna przeprosiła mnie uśmiechem i odebrała.
Z lekka rozczarowany spojrzałem w okno i ze zdumieniem stwierdziłem, że już się ściemniło.
-... no dobrze, zaraz wró... nie, nie musisz po mnie iść. No, jeśli tak chcesz- powiedziała i podała numer ulicy na której się znajdowaliśmy- Do zobaczenia- rozłączyła się
-Kto dzwonił?- spytałem
-Mój chłopak- westchnęła
-To ty masz chłopaka?- byłem zdziwiony
-No, tak. Czasami myślę, że jest zbyt opiekuńczy w stosunku do mnie. Ale wiem, że inne dziewczyny mogły by mi go pozazdrościć. A ty kogoś masz?- zwróciła się do mnie
-Miałem- spojrzałem w bok
-Przykro mi, a jeśli mogę wiedzieć, w jaki sposób się rozstaliście?
-Jej niby przyjaciele oszukali ją. wmówili, że ją zdradziłem. A nigdy tego nie zrobiłem!- podniosłem głos- Czułem się wielkim szczęściarzem, gdy została moją dziewczyną. Mieliśmy wiele przygód, lepsze lub gorsze chwile, myślałem, że mogę jej ufać, ale po tym wszystkim... ona mnie zostawiła...- szepnąłem
-To naprawdę smutna historia, ale wiesz co? Myślę, że gdyby ona kiedyś przejrzała na oczy i chciała do ciebie wrócić to powinieneś jej przebaczyć. W końcu nie codziennie zdarza się miłość taka jak wasza- powiedziała i spojrzała mi w oczy- Przemyśl to, co ci powiedziałam
-Dobrze i dziękuję za radę- odparłem- To kiedy przychodzi twój chłopak?
-Za jakieś dziesięć minut, a co?
-Mam jeszcze ochotę na ten pyszny sernik, a ty? Ja stawiam- zaproponowałem
-Z miłą chęcią.
Dostałam nowa nominację, za która bardzo dziękuję:
http://auslly-dziennik.blogspot.com/2013/09/liebster-awards_5250.html
środa, 12 lutego 2014
niedziela, 9 lutego 2014
Rozdział 87
-Dzień dobry. W czym mogę pomóc?- spytał, gdy wszedł do środka
-Dzień dobry- odparłem- Cóż, ja... ma pan coś na uśmierzenie bólu?- spytałem
-A na co?
Podciągnąłem moją koszulkę i w kilku słowach opisałem zaskoczonemu lekarzowi moją przygodę.
-Zgłosiłeś to?- spytał
-Nie zdążyłem, ale w końcu to zrobię- odparłem
Porozmawialiśmy jeszcze chwilę na różne tematy, w końcu mężczyzna podał mi maść i instrukcję jak jej używać.
Podziękowałem mu i już po chwili go nie było.
Usiadłem na łóżku i ciężko westchnąłem. Spojrzałem na moje lekarstwo i otworzyłem je. Jego zapach nie był zbyt zachęcający, jednak posmarowałem nim mój brzuch oraz klatkę piersiową.
Po wykonaniu tej czynności położyłem się na łóżku.
-I co ja mam teraz ze sobą zrobić?- spytałem sam siebie- Moje życie straciło dalszy sens
Leżałbym tak pewnie do nocy, gdyby nie to, że po dłuższej chwili usłyszałem pukanie. Szybko ubrałem się i poszedłem otworzyć. Stała za nimi miła recepcjonistka.
-Tak, o co chodzi?- spytałem ciekawy powodu jej wizyty
-Przyszłam sprawdzić jak się pan czuje- odparła i weszła do środka
Usiedliśmy na łóżku w ciszy. Po chwili powiedziałem:
-Fizycznie nie za dobrze, psychicznie podobnie
Dziewczyna popatrzyła na mnie i chwilę się we mnie wpatrywała. Poczułem się trochę nieswojo.
-Czy... coś się stało?
-Cóż, muszę stwierdzić, że przypominasz mi pewnego piosenkarza z Miami, Austina Moona
-Bo jestem Austin Moon- tym razem to ja spojrzałem na nią- Ale skąd możesz mnie znać?
-Ludzie wrzucali twoje piosenki do internetu. Jesteś dość popularny. Piszą nawet o tobie w gazetach- odparła i uśmiechnęła się- Masz nawet stronę fanowską
-Wow- byłem zaskoczony- Nie spodziewałem się, że po kilku piosenkach będę taki popularny
-Muszę powiedzieć, że jestem twoją wielką fanką. Ale zmieniając temat: po co przyjechałeś do Los Angeles?
-Przybyłem tu wraz z moimi przyjaciółmi trochę odpocząć. Skończyło się tak, że nie chcą mnie znać, zostałem z lekka poturbowany i najważniejsza osoba w moim życiu przestała mi ufać
-Przykro mi- spuściła głowę, przypomniałem sobie, że nie znam nawet jej imienia
-Jak masz na imię?- spytałem
-Maddie
Dopiero teraz lepiej się jej przyjrzałem. Była dość wysoką blondynką o niebieskich oczach.
-Miło mi cię poznać, Maddie. Dasz się zaprosić na jakieś ciastko?- podszedłem do niej
-Z chęcią- powiedziała
Po chwili wyszliśmy z pokoju i skierowaliśmy się na miasto.
-Dzień dobry- odparłem- Cóż, ja... ma pan coś na uśmierzenie bólu?- spytałem
-A na co?
Podciągnąłem moją koszulkę i w kilku słowach opisałem zaskoczonemu lekarzowi moją przygodę.
-Zgłosiłeś to?- spytał
-Nie zdążyłem, ale w końcu to zrobię- odparłem
Porozmawialiśmy jeszcze chwilę na różne tematy, w końcu mężczyzna podał mi maść i instrukcję jak jej używać.
Podziękowałem mu i już po chwili go nie było.
Usiadłem na łóżku i ciężko westchnąłem. Spojrzałem na moje lekarstwo i otworzyłem je. Jego zapach nie był zbyt zachęcający, jednak posmarowałem nim mój brzuch oraz klatkę piersiową.
Po wykonaniu tej czynności położyłem się na łóżku.
-I co ja mam teraz ze sobą zrobić?- spytałem sam siebie- Moje życie straciło dalszy sens
Leżałbym tak pewnie do nocy, gdyby nie to, że po dłuższej chwili usłyszałem pukanie. Szybko ubrałem się i poszedłem otworzyć. Stała za nimi miła recepcjonistka.
-Tak, o co chodzi?- spytałem ciekawy powodu jej wizyty
-Przyszłam sprawdzić jak się pan czuje- odparła i weszła do środka
Usiedliśmy na łóżku w ciszy. Po chwili powiedziałem:
-Fizycznie nie za dobrze, psychicznie podobnie
Dziewczyna popatrzyła na mnie i chwilę się we mnie wpatrywała. Poczułem się trochę nieswojo.
-Czy... coś się stało?
-Cóż, muszę stwierdzić, że przypominasz mi pewnego piosenkarza z Miami, Austina Moona
-Bo jestem Austin Moon- tym razem to ja spojrzałem na nią- Ale skąd możesz mnie znać?
-Ludzie wrzucali twoje piosenki do internetu. Jesteś dość popularny. Piszą nawet o tobie w gazetach- odparła i uśmiechnęła się- Masz nawet stronę fanowską
-Wow- byłem zaskoczony- Nie spodziewałem się, że po kilku piosenkach będę taki popularny
-Muszę powiedzieć, że jestem twoją wielką fanką. Ale zmieniając temat: po co przyjechałeś do Los Angeles?
-Przybyłem tu wraz z moimi przyjaciółmi trochę odpocząć. Skończyło się tak, że nie chcą mnie znać, zostałem z lekka poturbowany i najważniejsza osoba w moim życiu przestała mi ufać
-Przykro mi- spuściła głowę, przypomniałem sobie, że nie znam nawet jej imienia
-Jak masz na imię?- spytałem
-Maddie
Dopiero teraz lepiej się jej przyjrzałem. Była dość wysoką blondynką o niebieskich oczach.
-Miło mi cię poznać, Maddie. Dasz się zaprosić na jakieś ciastko?- podszedłem do niej
-Z chęcią- powiedziała
Po chwili wyszliśmy z pokoju i skierowaliśmy się na miasto.
środa, 5 lutego 2014
Rozdział 86
Oczami Narratora
Ten nocy żaden z naszych bohaterów nie mógł spać spokojnie. Austinowi dokuczał chłód, za to Ally miała ciągłe poczucie winy i przeczucie, że blondynowi coś się stało. Próbowała jednak tą myśl z siebie wyrzucić.
Tak samo jak każde wspomnienie o Austinie. Przychodziło jej to z trudnością i po chwili dała sobie spokój.
Po długich walkach ze snem w końcu udało jej się zwyciężyć. Austin za to nie mógł zasnąć.
Jaki był tego powód? Było tego wiele: ból, chłód lub tęsknota za bliskimi. Chłopak spojrzał w niebo.
Wpatrywał się tam tak godzinami, w końcu ujrzał spadającą gwiazdę. Po cichu wypowiedział życzenie.
Życzenie, które miało sprawić, że jego najgłębsze pragnienie miało się spełnić. Austin z tą myślą przewrócił się na bok i zamknął oczy. Tej nocy jemu i Ally śnił się ten sam sen.
Oczami Austina
Śpiew ptaków sprawił, że w końcu otworzyłem oczy. Wstałem powoli i rozejrzałem się dookoła.
Dopiero teraz zauważyłem, że tuż obok znajduje się mały staw.
-Ciekawe czemu to miejsce jest opuszczone?- pomyślałem
Zerknąłem na jednego z przelatujących tu ptaków.
Spojrzałem na siebie i stwierdziłem, że powinienem się umyć. Tylko gdzie?
Cóż, do głowy wpadła mi myśl, którą postanowiłem spełnić. Podszedłem do stawu pełnego wody.
Ochlapałem się zimną, orzeźwiającą wodą, która od razu dodała mi sił. Wytarłem się ręcznikiem, przebrałem się w inne inne ubranie i wstałem.
-No, od razu lepiej- uśmiechnąłem się do siebie- Przynajmniej nie będę straszyć zeschniętą krwią na ubraniu i twarzy
Pomimo trochę lepszego humoru nadal bolały mnie rany zadane przez Jacka i Diego.
Wziąłem moją walizkę i ruszyłem do najbliższego, niedrogiego hotelu.
Wszedłem do środka, za ladą stała miło wyglądająca młoda dziewczyna.
Po wypełnieniu formalności otrzymałem klucz do mojego pokoju. Nie pokonałem nawet kilku metrów, gdy jęknąłem i zgiąłem się z bólu.
-Czy nic panu nie jest?- dziewczyna podbiegła do mnie- Wezwać lekarza?
-Tak, dziękuję- odparłem wdzięczny i poszedłem do pokoju
Pokój był dość ładny, dla mnie jak najbardziej wystarczał.
Rozpakowałem się i jakiejś pół godziny później usłyszałem pukanie do drzwi. Otworzyłem je, tak jak się spodziewałem stał za nimi wezwany do mnie lekarz.
Witajcie. To już dziś R5 dadzą koncert w Polsce, w której przebywają od kilku dni.
Ten nocy żaden z naszych bohaterów nie mógł spać spokojnie. Austinowi dokuczał chłód, za to Ally miała ciągłe poczucie winy i przeczucie, że blondynowi coś się stało. Próbowała jednak tą myśl z siebie wyrzucić.
Tak samo jak każde wspomnienie o Austinie. Przychodziło jej to z trudnością i po chwili dała sobie spokój.
Po długich walkach ze snem w końcu udało jej się zwyciężyć. Austin za to nie mógł zasnąć.
Jaki był tego powód? Było tego wiele: ból, chłód lub tęsknota za bliskimi. Chłopak spojrzał w niebo.
Wpatrywał się tam tak godzinami, w końcu ujrzał spadającą gwiazdę. Po cichu wypowiedział życzenie.
Życzenie, które miało sprawić, że jego najgłębsze pragnienie miało się spełnić. Austin z tą myślą przewrócił się na bok i zamknął oczy. Tej nocy jemu i Ally śnił się ten sam sen.
Oczami Austina
Śpiew ptaków sprawił, że w końcu otworzyłem oczy. Wstałem powoli i rozejrzałem się dookoła.
Dopiero teraz zauważyłem, że tuż obok znajduje się mały staw.
-Ciekawe czemu to miejsce jest opuszczone?- pomyślałem
Zerknąłem na jednego z przelatujących tu ptaków.
Spojrzałem na siebie i stwierdziłem, że powinienem się umyć. Tylko gdzie?
Cóż, do głowy wpadła mi myśl, którą postanowiłem spełnić. Podszedłem do stawu pełnego wody.
Ochlapałem się zimną, orzeźwiającą wodą, która od razu dodała mi sił. Wytarłem się ręcznikiem, przebrałem się w inne inne ubranie i wstałem.
-No, od razu lepiej- uśmiechnąłem się do siebie- Przynajmniej nie będę straszyć zeschniętą krwią na ubraniu i twarzy
Pomimo trochę lepszego humoru nadal bolały mnie rany zadane przez Jacka i Diego.
Wziąłem moją walizkę i ruszyłem do najbliższego, niedrogiego hotelu.
Wszedłem do środka, za ladą stała miło wyglądająca młoda dziewczyna.
Po wypełnieniu formalności otrzymałem klucz do mojego pokoju. Nie pokonałem nawet kilku metrów, gdy jęknąłem i zgiąłem się z bólu.
-Czy nic panu nie jest?- dziewczyna podbiegła do mnie- Wezwać lekarza?
-Tak, dziękuję- odparłem wdzięczny i poszedłem do pokoju
Pokój był dość ładny, dla mnie jak najbardziej wystarczał.
Rozpakowałem się i jakiejś pół godziny później usłyszałem pukanie do drzwi. Otworzyłem je, tak jak się spodziewałem stał za nimi wezwany do mnie lekarz.
Witajcie. To już dziś R5 dadzą koncert w Polsce, w której przebywają od kilku dni.
niedziela, 2 lutego 2014
Rozdział 85
-Odczep się- powiedziałem wściekły- Jeszcze macie czelność pokazywać mi się na oczy!?- krzyknąłem
-Nasz chytry plan się udał, masz to na co zasłużyłeś- odparł triumfalnie Jack
-Ale co ja wam takiego zrobiłem?- spytałem nadal zły
-Przez ciebie straciliśmy naszego kozła ofiarnego, na którym zbijaliśmy grubą kasę- powiedział Diego- Ludzie, jak można być tak tępym jak ona? Wierzyła w każde nasze słowo, każdy nasz uczynek, choćbyśmy nie wiem nawet jak ją oszukiwali, to ona nadal by nam wierzyła- zaśmiał się, a reszta mu zawtórowała
Nie wytrzymałem tego i z największą satysfakcją uderzyłem go w twarz. On tego się nie spodziewał i już po chwili leżał na ziemi.
-Nikt nie ma prawa tak mówić o mojej Ally. Nawet wy! Wiele razem przeszliśmy, mieliśmy lepsze i gorsze chwile, ale jeszcze nikt nie wystawił naszych relacji na próbę. I wiecie co? Po tym wszystkim ja... nie przestałem jej kochać, nawet po tym co nam zaserwowaliście- dodałem
Tamci zaczęli się śmiać. Diego nie pozostał mi długo dłużny, szybkim krokiem podszedł do mnie i mocnym ruchem pchnął mnie na ścianę.
Poczułem mocny ból w plecach, ale to był dopiero początek naszej walki.
Najstarszy chłopak z tej paczki, który na dodatek miał wymalowaną złość na twarzy wraz z Jackiem podbiegli do mnie, na dodatek uśmiechali się szyderczo.
Jeden z nich mnie przytrzymywał, a drugi kopał i bił, najczęściej w brzuch.
Próbowałem się im wyrwać, ale nie mogłem. W pewnej chwili nie wytrzymałem i splunąłem krwią na koszulkę Diego, co jeszcze bardziej ich sprowokowało. Z każdą chwilą byłem coraz bardziej obolały i słaby, krew z rozciętego łuku brwiowego zalewała mi oczy.
W końcu po kilkunastu minutach dali mi spokój. Osunąłem się na ziemię, a oni się ulotnili.
Z wielkim trudem podniosłem się i usiadłem na ziemi. Wziąłem do ręki kawałek rozbitego lustra, które leżało na ziemi i spojrzałem na swoje odbicie. Nie wyglądałem najlepiej. Byłem cały we krwi. Podwinąłem koszulkę, cały brzuch i klatkę piersiową miałem w sińcach różnego koloru.
-Dlaczego to zawsze ja muszę obrywać od takich szumowin? W sumie lepiej ja niż inni.- próbowałem się uśmiechnąć, ale zaraz moją twarz wykrzywił grymas bólu
-Nie mogę tu zostać- postanowiłem i ruszyłem przed siebie, muszę przyznać, że nie przyszło mi to łatwo, ale nie poddawałem się
Po kilku minutach znalazłem się w opuszczonym parku. Nie mogłem już iść dalej, dlatego usiadłem na ławce.
Byłem przybity wcześniejszą sytuacją. Przyjaciele nie stanęli w mojej obronie, woleli uwierzyć ludziom, których ledwo znali.
-Nie są godni zaufania, jakim ich darzyłem- pomyślałem
Ale najbardziej zabolało mnie jak Ally zareagowała na tą moją ,,zdradę''.
Powinna mi uwierzyć, a zamiast tego wbiła mi nóż w plecy.
Z tą myślą zasnąłem na ławce.
Witajcie. Rozdział jaki jest taki jest. Niestety, ale będziecie musieli jeszcze trochę wytrzymać bez Auslly. Ale nie dołujcie się, to nie będzie trwać wiecznie.
Pozdrawiam
-Nasz chytry plan się udał, masz to na co zasłużyłeś- odparł triumfalnie Jack
-Ale co ja wam takiego zrobiłem?- spytałem nadal zły
-Przez ciebie straciliśmy naszego kozła ofiarnego, na którym zbijaliśmy grubą kasę- powiedział Diego- Ludzie, jak można być tak tępym jak ona? Wierzyła w każde nasze słowo, każdy nasz uczynek, choćbyśmy nie wiem nawet jak ją oszukiwali, to ona nadal by nam wierzyła- zaśmiał się, a reszta mu zawtórowała
Nie wytrzymałem tego i z największą satysfakcją uderzyłem go w twarz. On tego się nie spodziewał i już po chwili leżał na ziemi.
-Nikt nie ma prawa tak mówić o mojej Ally. Nawet wy! Wiele razem przeszliśmy, mieliśmy lepsze i gorsze chwile, ale jeszcze nikt nie wystawił naszych relacji na próbę. I wiecie co? Po tym wszystkim ja... nie przestałem jej kochać, nawet po tym co nam zaserwowaliście- dodałem
Tamci zaczęli się śmiać. Diego nie pozostał mi długo dłużny, szybkim krokiem podszedł do mnie i mocnym ruchem pchnął mnie na ścianę.
Poczułem mocny ból w plecach, ale to był dopiero początek naszej walki.
Najstarszy chłopak z tej paczki, który na dodatek miał wymalowaną złość na twarzy wraz z Jackiem podbiegli do mnie, na dodatek uśmiechali się szyderczo.
Jeden z nich mnie przytrzymywał, a drugi kopał i bił, najczęściej w brzuch.
Próbowałem się im wyrwać, ale nie mogłem. W pewnej chwili nie wytrzymałem i splunąłem krwią na koszulkę Diego, co jeszcze bardziej ich sprowokowało. Z każdą chwilą byłem coraz bardziej obolały i słaby, krew z rozciętego łuku brwiowego zalewała mi oczy.
W końcu po kilkunastu minutach dali mi spokój. Osunąłem się na ziemię, a oni się ulotnili.
Z wielkim trudem podniosłem się i usiadłem na ziemi. Wziąłem do ręki kawałek rozbitego lustra, które leżało na ziemi i spojrzałem na swoje odbicie. Nie wyglądałem najlepiej. Byłem cały we krwi. Podwinąłem koszulkę, cały brzuch i klatkę piersiową miałem w sińcach różnego koloru.
-Dlaczego to zawsze ja muszę obrywać od takich szumowin? W sumie lepiej ja niż inni.- próbowałem się uśmiechnąć, ale zaraz moją twarz wykrzywił grymas bólu
-Nie mogę tu zostać- postanowiłem i ruszyłem przed siebie, muszę przyznać, że nie przyszło mi to łatwo, ale nie poddawałem się
Po kilku minutach znalazłem się w opuszczonym parku. Nie mogłem już iść dalej, dlatego usiadłem na ławce.
Byłem przybity wcześniejszą sytuacją. Przyjaciele nie stanęli w mojej obronie, woleli uwierzyć ludziom, których ledwo znali.
-Nie są godni zaufania, jakim ich darzyłem- pomyślałem
Ale najbardziej zabolało mnie jak Ally zareagowała na tą moją ,,zdradę''.
Powinna mi uwierzyć, a zamiast tego wbiła mi nóż w plecy.
Z tą myślą zasnąłem na ławce.
Witajcie. Rozdział jaki jest taki jest. Niestety, ale będziecie musieli jeszcze trochę wytrzymać bez Auslly. Ale nie dołujcie się, to nie będzie trwać wiecznie.
Pozdrawiam
czwartek, 30 stycznia 2014
Rozdział 84
-Nie, nie wierzę w to- szepnęłam bliska płaczu
-Przykro mi, ale taka jest prawda- powiedział Diego- Uznaliśmy, ze będziesz chciała wiedzieć
-Dziękuję- odparłam- Możecie wyjść? Chcę to wyjaśnić z...- zwróciłam się do nich
Oczami Austina
-Oczywiście- odparli Ally i już ich nie było
Nadal nie rozumiejąc dlaczego szatynka płacze podszedłem do niej nie przeczuwając niczego złego.
-Alluś, co się dzieje?- spytałem i chciałem ją przytulić, ale dziewczyna mnie odepchnęła- Co się stało?
-Ty masz się jeszcze czelność pytać?!- wybuchnęła, a ja stanąłem jak wryty
-Ale o co ci chodzi?- nadal nie rozumiałem, nasi przyjaciele byli nie mniej zaskoczeni niż ja
- O to chodzi!- krzyknęła i rzuciła we mnie jakimś zdjęciem
Podniosłem je i spojrzałem. Byłem zaskoczony tym co ujrzałem.
Na zdjęciu byłem ja i jakaś blondyna. Całowaliśmy się, co oczywiście było kłamstwem. Nigdy w życiu nie zdradziłem Ally i to z nią miałem swój pierwszy pocałunek. To zdjęcie wyglądało mi na przeróbkę oryginału, ale dziewczyna najwyraźniej uwierzyła w to co zobaczyła. Rzuciłem wściekły zdjęcie na podłogę i zwróciłem się do Ally. nasi przyjaciele podnieśli je i popatrzyli na mnie z niedowierzaniem.
-Ally- zacząłem- Musisz mi uwierzyć, że to nie prawda. Uwierz mi, że to zdjęcie jest fałszywe, nigdy cię nie zdradziłem i...- przerwała mi
-Wybacz, ale nie wierzę ci!- krzyknęła- Mam tu twardy dowód, mieliśmy tyle ciężkich przeżyć, tyle cudownych momentów, chwil, a teraz po tym wszystkim okazuje się, że mnie zdradziłeś i to może nie pierwszy raz- w jej oczach pojawiły się łzy
-Ally, proszę, ja...
-Proszę... wyjdź- szepnęła- Nie będę ci mogła po tym wszystkim zaufać- zaniosła się płaczem i pobiegła do kuchni
Dez i Trish spojrzeli na mnie gniewnie, po chwili pobiegli za szatynką. Po tym wszystkim nie będą chcieli mnie znać...
- I znowu zostałem sam- szepnąłem sam do siebie i od razu się zasmuciłem
Poszedłem na górę. Wszedłem do naszego pokoju i szybko się spakowałem.
Zszedłem na dół i opuściłem dom Ally. Nie miałem już tu czego szukać.
Skierowałem się do najbliższego hotelu, nie zaszedłem jednak daleko, gdy spotkałem sprawców mojego nieszczęścia. Próbowałem ich wyminąć, ale nie pozwolili mi na to.
-No, to teraz się zabawimy- powiedział Diego i zaczął się do mnie zbliżać
Witajcie. I jak się podoba? Niestety, kiedyś musiało to w końcu nastąpić. ale nie smućcie się na zapas, bo to jeszcze nie koniec.
Ps. Dostałam nową nominację, za którą bardzo dziękuję.
http://auslly-dziennik.blogspot.com/2013/09/liebster-awards_5250.html
-Przykro mi, ale taka jest prawda- powiedział Diego- Uznaliśmy, ze będziesz chciała wiedzieć
-Dziękuję- odparłam- Możecie wyjść? Chcę to wyjaśnić z...- zwróciłam się do nich
Oczami Austina
-Oczywiście- odparli Ally i już ich nie było
Nadal nie rozumiejąc dlaczego szatynka płacze podszedłem do niej nie przeczuwając niczego złego.
-Alluś, co się dzieje?- spytałem i chciałem ją przytulić, ale dziewczyna mnie odepchnęła- Co się stało?
-Ty masz się jeszcze czelność pytać?!- wybuchnęła, a ja stanąłem jak wryty
-Ale o co ci chodzi?- nadal nie rozumiałem, nasi przyjaciele byli nie mniej zaskoczeni niż ja
- O to chodzi!- krzyknęła i rzuciła we mnie jakimś zdjęciem
Podniosłem je i spojrzałem. Byłem zaskoczony tym co ujrzałem.
Na zdjęciu byłem ja i jakaś blondyna. Całowaliśmy się, co oczywiście było kłamstwem. Nigdy w życiu nie zdradziłem Ally i to z nią miałem swój pierwszy pocałunek. To zdjęcie wyglądało mi na przeróbkę oryginału, ale dziewczyna najwyraźniej uwierzyła w to co zobaczyła. Rzuciłem wściekły zdjęcie na podłogę i zwróciłem się do Ally. nasi przyjaciele podnieśli je i popatrzyli na mnie z niedowierzaniem.
-Ally- zacząłem- Musisz mi uwierzyć, że to nie prawda. Uwierz mi, że to zdjęcie jest fałszywe, nigdy cię nie zdradziłem i...- przerwała mi
-Wybacz, ale nie wierzę ci!- krzyknęła- Mam tu twardy dowód, mieliśmy tyle ciężkich przeżyć, tyle cudownych momentów, chwil, a teraz po tym wszystkim okazuje się, że mnie zdradziłeś i to może nie pierwszy raz- w jej oczach pojawiły się łzy
-Ally, proszę, ja...
-Proszę... wyjdź- szepnęła- Nie będę ci mogła po tym wszystkim zaufać- zaniosła się płaczem i pobiegła do kuchni
Dez i Trish spojrzeli na mnie gniewnie, po chwili pobiegli za szatynką. Po tym wszystkim nie będą chcieli mnie znać...
- I znowu zostałem sam- szepnąłem sam do siebie i od razu się zasmuciłem
Poszedłem na górę. Wszedłem do naszego pokoju i szybko się spakowałem.
Zszedłem na dół i opuściłem dom Ally. Nie miałem już tu czego szukać.
Skierowałem się do najbliższego hotelu, nie zaszedłem jednak daleko, gdy spotkałem sprawców mojego nieszczęścia. Próbowałem ich wyminąć, ale nie pozwolili mi na to.
-No, to teraz się zabawimy- powiedział Diego i zaczął się do mnie zbliżać
Witajcie. I jak się podoba? Niestety, kiedyś musiało to w końcu nastąpić. ale nie smućcie się na zapas, bo to jeszcze nie koniec.
Ps. Dostałam nową nominację, za którą bardzo dziękuję.
http://auslly-dziennik.blogspot.com/2013/09/liebster-awards_5250.html
poniedziałek, 27 stycznia 2014
Rozdział 83
Oczami Ally
Szybkim krokiem weszliśmy do domu.
-Myślisz, że się wkurzyli?- spytałam blondyna, gdy byliśmy już w środku
-Wkurzyli?- blondyn się zaśmiał- Oni się wściekli! Widziałaś jaki Diego był czerwony? Brawo mała, w końcu postawiłaś na swoim!- powiedział i uśmiechnął się
-Dziękuję, miałam małe wyrzuty sumienia, że im to wygarnęłam, ale widzę, że niepotrzebnie- odwzajemniłam uśmiech
-No i widzisz?- przytulił mnie- Musisz ostrożniej dobierać sobie przyjaciół
-Po co? Już ich znalazłam- wtuliłam się w niego
Po kilku minutach w końcu ogarnęła nas nuda, więc poszliśmy do salonu i włączyliśmy telewizor.
Akurat leciała jakaś komedia, dlatego usiedliśmy na kanapie i przytuleni do siebie zagłębiliśmy się w cyfrowy świat.
Kilka dni później:
Ten czas zleciał nam dość wolno i spokojnie. Spędziłam ten czas ze swym ukochanym, tak jak chciałam.
Deza i Trish prawie w ogóle nie widujemy, ale nie dziwię się im. Wraz z Austinem wcześniej też ich zaniedbywaliśmy. Są tak samo zakochani jak my.
Akurat wróciliśmy z dość długiego spaceru, po chwili zmęczeni ale zadowoleni usiedliśmy na kanapie.
Nasi przyjaciele prowadzili ożywioną dyskusję o jakiś rzeczach, ale niezbyt ich słuchaliśmy.
W pewnej chwili usłyszałam dzwonek od drzwi. Trochę zdziwiona, bo nikogo się nie spodziewaliśmy podeszłam je otworzyć.
Jakże byłam zaskoczona, gdy za nimi ujrzałam... Jacka, Maię i Diego
-A wy tu czego?- spytał oschle Austin
-Nie do ciebie przyszliśmy, więc się odczep- odparł Diego, nawet na niego nie spojrzeli tylko podeszli do mnie
-Ally- niepewnie odezwała się Maia- Wiemy, że cię oszukaliśmy i bardzo nam za to przykro, ale nie po to tu przyszliśmy
-A więc po co?- powiedziałam nie wiedząc czego się spodziewać
-Pomyśleliśmy, że będziesz chciała o tym wiedzieć, ale wiedz, że niełatwo nam ci to przekazać- dodał Jack
-Ale o co chodzi?- nadal nie rozumiałam
Diego podał mi jakieś zdjęcie.
Spojrzałam na nie, a w mych oczach pojawiły się łzy.
Z nudów dodaję rozdział.
I czego się spodziewacie? Dowiecie się już niedługo.
( Tylko proszę, nie zabijcie mnie za to :) )
Pozdrawiam
Szybkim krokiem weszliśmy do domu.
-Myślisz, że się wkurzyli?- spytałam blondyna, gdy byliśmy już w środku
-Wkurzyli?- blondyn się zaśmiał- Oni się wściekli! Widziałaś jaki Diego był czerwony? Brawo mała, w końcu postawiłaś na swoim!- powiedział i uśmiechnął się
-Dziękuję, miałam małe wyrzuty sumienia, że im to wygarnęłam, ale widzę, że niepotrzebnie- odwzajemniłam uśmiech
-No i widzisz?- przytulił mnie- Musisz ostrożniej dobierać sobie przyjaciół
-Po co? Już ich znalazłam- wtuliłam się w niego
Po kilku minutach w końcu ogarnęła nas nuda, więc poszliśmy do salonu i włączyliśmy telewizor.
Akurat leciała jakaś komedia, dlatego usiedliśmy na kanapie i przytuleni do siebie zagłębiliśmy się w cyfrowy świat.
Kilka dni później:
Ten czas zleciał nam dość wolno i spokojnie. Spędziłam ten czas ze swym ukochanym, tak jak chciałam.
Deza i Trish prawie w ogóle nie widujemy, ale nie dziwię się im. Wraz z Austinem wcześniej też ich zaniedbywaliśmy. Są tak samo zakochani jak my.
Akurat wróciliśmy z dość długiego spaceru, po chwili zmęczeni ale zadowoleni usiedliśmy na kanapie.
Nasi przyjaciele prowadzili ożywioną dyskusję o jakiś rzeczach, ale niezbyt ich słuchaliśmy.
W pewnej chwili usłyszałam dzwonek od drzwi. Trochę zdziwiona, bo nikogo się nie spodziewaliśmy podeszłam je otworzyć.
Jakże byłam zaskoczona, gdy za nimi ujrzałam... Jacka, Maię i Diego
-A wy tu czego?- spytał oschle Austin
-Nie do ciebie przyszliśmy, więc się odczep- odparł Diego, nawet na niego nie spojrzeli tylko podeszli do mnie
-Ally- niepewnie odezwała się Maia- Wiemy, że cię oszukaliśmy i bardzo nam za to przykro, ale nie po to tu przyszliśmy
-A więc po co?- powiedziałam nie wiedząc czego się spodziewać
-Pomyśleliśmy, że będziesz chciała o tym wiedzieć, ale wiedz, że niełatwo nam ci to przekazać- dodał Jack
-Ale o co chodzi?- nadal nie rozumiałam
Diego podał mi jakieś zdjęcie.
Spojrzałam na nie, a w mych oczach pojawiły się łzy.
Z nudów dodaję rozdział.
I czego się spodziewacie? Dowiecie się już niedługo.
( Tylko proszę, nie zabijcie mnie za to :) )
Pozdrawiam
niedziela, 26 stycznia 2014
Rozdział 82
Po krótkiej chwili znalazłem się w kuchni, gdzie szybko umyłem naczynia.
W końcu po długim czekaniu szatynka zeszła na dół.
-Co tak długo?- spytałem
-Dopiero wstałam- zauważyła- Co ty myślisz, że włosy same się naprostują?- spytała z uśmiechem
-Może- odparłem cicho- Deza i Trish oczywiście nie ma?- dodałem już trochę głośniej
-Chyba nie- odparła- To gdzie idziemy?- zmieniła temat
-Chodźmy na spacer. Odpoczniemy trochę od tych wrażeń przeżytych ostatnio- odparłem
Ally się zgodziła, dlatego już po chwili wyszliśmy z domu trzymając się za ręce.
Swe kroki skierowaliśmy do parku.
Usiedliśmy na soczystej trawie i już po chwili wpatrywaliśmy się w niebieskie niebo. Dzisiejszego dnia było puste, tak jak i moje serce od wszystkich trosk. Nie musiałem się już niczym martwić.
-Nie muszę się już niczym martwić- powtórzyłem sobie w myślach leżąc i żując źdźbło trawy
Ale zaraz obok nas pojawił się problem. A raczej trzy i to bardzo dobrze mi znane.
-Cześć Ally- odezwała się Maia- Co tu robisz?- spytała nie zwracając na mnie najmniejszej uwagi
-Odpoczywamy sobie- odparła oschle- I już nie bądźcie tacy mili. Wiem, że mnie wykorzystywaliście. Koniec z tym, już więcej ode mnie nic nie wyłudzicie- powiedziała, a ja poczułem ulgę w sercu
Spojrzeli na siebie trochę zmieszani.
-Chodź stąd- szepnąłem do szatynki wstając
Bałem się, że z ogarniającej ich wściekłości mogliby coś zrobić Ally, dlatego szybko się stamtąd ulotniliśmy.
Oczami Diego
Byłem niewiarygodnie wściekły! Chciałem to wykrzyczeć całemu światu.
-I gdzie my teraz znajdziemy kolejnego kozła ofiarnego?- spytałem moich towarzyszy, gdy już się uspokoiłem
-Sam nie wiem- odparł Jack- Ale najpierw chcę się zemścić za to. I już nawet wiem jak- dodał
-Jaki masz plan?- powiedziałem
Jack nachylił się i zaczął szeptać do mojego ucha kolejne słowa.
Gdy skończył, na mojej twarzy zagościł uśmiech.
-Genialny plan, Jack!- krzyknąłem zadowolony- Sprawimy, że oboje będą cierpieć!
Szczęśliwi ruszyliśmy do naszych domów.
Już niedługo wcielimy nasz plan w życie...
Witajcie. I jak wam mijają ferie?
Według mnie za spokojnie i trochę nudnawo, ale do szkoły jeszcze mnie nie śpieszno ;)
W końcu po długim czekaniu szatynka zeszła na dół.
-Co tak długo?- spytałem
-Dopiero wstałam- zauważyła- Co ty myślisz, że włosy same się naprostują?- spytała z uśmiechem
-Może- odparłem cicho- Deza i Trish oczywiście nie ma?- dodałem już trochę głośniej
-Chyba nie- odparła- To gdzie idziemy?- zmieniła temat
-Chodźmy na spacer. Odpoczniemy trochę od tych wrażeń przeżytych ostatnio- odparłem
Ally się zgodziła, dlatego już po chwili wyszliśmy z domu trzymając się za ręce.
Swe kroki skierowaliśmy do parku.
Usiedliśmy na soczystej trawie i już po chwili wpatrywaliśmy się w niebieskie niebo. Dzisiejszego dnia było puste, tak jak i moje serce od wszystkich trosk. Nie musiałem się już niczym martwić.
-Nie muszę się już niczym martwić- powtórzyłem sobie w myślach leżąc i żując źdźbło trawy
Ale zaraz obok nas pojawił się problem. A raczej trzy i to bardzo dobrze mi znane.
-Cześć Ally- odezwała się Maia- Co tu robisz?- spytała nie zwracając na mnie najmniejszej uwagi
-Odpoczywamy sobie- odparła oschle- I już nie bądźcie tacy mili. Wiem, że mnie wykorzystywaliście. Koniec z tym, już więcej ode mnie nic nie wyłudzicie- powiedziała, a ja poczułem ulgę w sercu
Spojrzeli na siebie trochę zmieszani.
-Chodź stąd- szepnąłem do szatynki wstając
Bałem się, że z ogarniającej ich wściekłości mogliby coś zrobić Ally, dlatego szybko się stamtąd ulotniliśmy.
Oczami Diego
Byłem niewiarygodnie wściekły! Chciałem to wykrzyczeć całemu światu.
-I gdzie my teraz znajdziemy kolejnego kozła ofiarnego?- spytałem moich towarzyszy, gdy już się uspokoiłem
-Sam nie wiem- odparł Jack- Ale najpierw chcę się zemścić za to. I już nawet wiem jak- dodał
-Jaki masz plan?- powiedziałem
Jack nachylił się i zaczął szeptać do mojego ucha kolejne słowa.
Gdy skończył, na mojej twarzy zagościł uśmiech.
-Genialny plan, Jack!- krzyknąłem zadowolony- Sprawimy, że oboje będą cierpieć!
Szczęśliwi ruszyliśmy do naszych domów.
Już niedługo wcielimy nasz plan w życie...
Witajcie. I jak wam mijają ferie?
Według mnie za spokojnie i trochę nudnawo, ale do szkoły jeszcze mnie nie śpieszno ;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)